Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα;

 

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος δεν χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες όταν ψηφίστηκε το τρίτο μνημόνιο. Όπως δεν το είχε κάνει και με τα δύο προηγούμενα. Δεν χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες όσα αντιλαϊκά μέτρα και αν πέρασαν, όσο κι αν μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, όσο κι αν αυξήθηκε η ανεργία. Δεν χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες όταν πνίγονταν παιδιά στο Αιγαίο, όταν σκοτώνονταν χιλιάδες άμαχοι σε ολόκληρο τον κόσμο για να κερδίζουν οι λίγοι. Και σίγουρα δεν χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες όταν τα ακροδεξιά κόμματα κέρδιζαν έδαφος σε ολόκληρο τον κόσμο. Εξάλλου είναι τα μόνα που μπορούν να διαδώσουν παρόμοιες ιδέες με αυτές που ο ίδιος πρεσβεύει.

 

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος χτύπησε πένθιμα τις καμπάνες για τους ομοφυλόφιλους, που σύμφωνα με τον ίδιο δεν είναι άνθρωποι, είναι αποβράσματα της κοινωνίας και όργανα του σατανά, καθώς επίσης και για το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορούσε στην νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Μιλάμε πάντα για αυτό το νομοσχέδιο που τα πιο γραφικά και συντηρητικά στοιχεία της κοινωνίας δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν, αλλά θεώρησαν αυθαίρετα και σε μεγάλο ποσοστό πως πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που σπρώχνει ευθέως τους εφήβους στην αλλαγή φύλου και προωθεί την «κοινωνική διαφθορά». Μάλιστα, με τα επιχειρήματά τους κατάφεραν να φαίνεται –ευτυχώς όχι με σοβαρούς όρους- πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ φέρνει την επανάσταση στον τομέα των δικαιωμάτων και αποτελεί ό,τι πιο προοδευτικό έχει περάσει από την κυβερνητική εξουσία. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ  όπως και σε κάθε τομέα που έχει να κάνει με τα προβλήματα του λαού, έτσι και στον τομέα των δικαιωμάτων είναι εξαιρετικά ανεπαρκής. Όχι μόνο κάνει μικρά και δειλά βήματα, που αν και σίγουρα φέρνουν μία ανακούφιση σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, θα μπορούσαν υπό διαφορετικές συνθήκες να είναι πολύ πιο ανατρεπτικά και προωθητικά, αλλά και τα ίδια αυτά τα βήματα είναι απλώς η εφαρμογή επιλεγμένων επιταγών της Ευρωπαικής Ένωσης. Το παρόν κείμενο όμως, δεν είναι ακριβώς ο κατάλληλος χώρος για να εξεταστεί ο δήθεν προοδευτισμός της κυβέρνησης.

 

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος δεν είναι μία γραφική εξαίρεση στον χώρο του κλήρου. Σίγουρα δεν είμαστε σε θέση να ισχυριστούμε πως κάθε εκπρόσωπος της εκκλησίας αντιμετωπίζει τους ομοφυλόφιλους και τα διεμφυλικά άτομα ως μιάσματα, αλλά μπορούμε να γνωρίζουμε πως σημαντικό ποσοστό του κλήρου – και μάλλον πλειοψηφικό- βρίσκεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ενάντια σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες. Μπορεί ο Αμβρόσιος να εκφράζεται πιο έντονα, ή πιο γραφικά από τους υπόλοιπους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι εκπρόσωποι του κλήρου νουθετούν τους πιστούς να αγκαλιάσουν και να αποδεχτούν όπως είναι αυτά τα άτομα. Μπορεί να μην μιλάνε πολλοί για μιάσματα, όμως αρέσκονται να μιλάνε για αμαρτίες.

 

Είναι λοιπόν τραγικό πως για σημαντικό ποσοστό κληρικών δεν είναι αμαρτία να διαδίδεις μεταφυσικά δόγματα, διδάσκοντας πως όποιος δεν πειθαρχείται στις εντολές που εσύ δίνεις -αλλά που ουσιαστικά κάποιο ουράνιο πνεύμα σε εξουσιοδότησε- θα καίγεται για πάντα στην κόλαση. Δεν είναι αμαρτία να καθησυχάζεις τον λαό λέγοντας πως δεν πειράζει που δεν βρίσκει σε αυτόν τον κόσμο την λύτρωση, αν υπομένει χωρίς να ξεσηκώνεται θα την βρει σε κάποιον άλλον. Δεν είναι αμαρτία να εκμεταλλεύεσαι την ανθρώπινη ανάγκη για να βγάζεις χρήματα, και σίγουρα δεν είναι αμαρτία να σπέρνεις το μίσος και να εκπροσωπείς τον διχασμό, στοχοποιώντας οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα δεν ακολουθεί τη νόρμα σου. Αμαρτία είναι να ερωτεύεσαι διαφορετικά από ότι προστάζουν τα στερεότυπα και να επιλέγεις εσύ τι θα κάνεις με το σώμα σου και τη ζωή σου .

 

Είναι προφανές πως η εκκλησία χάνει πελάτες. Μπορεί να έχει ισχυρούς δεσμούς με το κράτος, μπορεί να ανεβοκατεβάζει υπουργούς και να παρεμβαίνει στην εκπαίδευση, αλλά η κοινωνική της βάση δεν είναι ίδια με παλαιότερα. Και το ζήτημα δεν είναι απλά ποσοτικό, αλλά βαθύτατα ποιοτικό. Μπορεί η κυβέρνηση να μην θέλει να σπάσει τους δεσμούς της με τα συντηρητικά ακροατήρια, και να μην διακινδυνεύσει τη σταθερότητά της βάζοντάς τα με την εκκλησία –και κάποιοι περιμένουν να τα βάλει και με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ- αλλά όταν τα ακροατήρια της ίδιας της εκκλησίας όχι μόνο μειώνονται σε βάθος χρόνου, αλλά μειώνεται και η σιγουριά με την οποία ασπάζονται ανεπεξέργαστα κάθε δογμα, τότε το πρόβλημα είναι κάτι παραπάνω από προφανές.

 

Η εκκλησία επιλέγει για ακόμα μία φορά να μην σταθεί στο πλευρό του απλού πολίτη. Να μην συνταχθεί με τις διεκδικήσεις του λαού, να μην στηρίξει κάθε κοινωνική ομάδα που έχει ανάγκη από στήριξη, να μην εναντιωθεί σε όσους επιθυμούν να βάλλουν τα δικαιώματα και να διχάσουν. Επιβεβαιώνει την εικόνα της συστημικής δύναμης, τρέφοντας το σύστημα και συντηρούμενη από αυτό. Διαλέγει για ακόμα μία φορά ως συμμάχους της ό,τι πιο συντηρητικό και μεσαιωνικό υπάρχει. Διαλέγει αντί της ελπίδας, να πείσει με τον φόβο. Διαλέγει αντί της ενότητας να προωθήσει τον διχασμό, και αρνούμενη να μετακινηθεί από τις μεσαιωνικές της θέσεις εκφράζει τις πιο ακροδεξιές και μισανθρωπικές απόψεις.

 

Οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν δικαίωμα να ζήσουν όπως θέλουν. Οι διεμφυλικοί δεν έχουν το δικαίωμα να μεταχειρίζονται το σώμα τους όπως επιθυμούν. Και εντός του συντηρητικού μετώπου οι πιο προοδευτικοί τους επιτρέπουν να κάνουν ό,τι θέλουν «στο κρεβάτι τους». Λοιπόν θα κάνουν ό,τι θέλουν παντού. Δημόσια. Και σε όποιον δεν αρέσει, κανείς δεν τον αναγκάζει να τους παρακολουθεί. Να κλειστεί ο ίδιος στο δικό του σπίτι, και το δικό του κρεβάτι. Το δικαίωμα στη ζωή, την επιθυμία και τον έρωτα το έχουν όλοι, και κανείς δεν μπορεί να τους το πάρει, ιδίως κάποιος που όπως ο ίδιος υποστηρίζει δεν ξέρει από αυτά, μιας και αφιερώθηκε στον θεό. Να κλείσουμε την πόρτα σε κάθε μισανθρωπική λογική, όχι μόνο όταν την εκφράζει ο γείτονας, αλλά και όταν την εκφράζουν επίσημοι φορείς. Να σταθούμε δίπλα σε όσους βιώνουν τον ρατσισμό, τον σεξισμό και την ομοφοβία, και να τοποθετήσουμε απέναντί μας όποιον τοποθετεί εαυτόν απέναντί μας επειδή δεν ζούμε όπως ο ίδιος ορίζει. Τα κοινωνικά δικαιώματα είναι για όλους, θα αγωνιστούμε για αυτά, και δεν θα περιμένουμε την έγκριση του Αδάμ και της Εύας, οι οποίοι στην τελική δεν έχουν συνηθίσει να συνομιλούν με ανθρώπους αλλά με φίδια. Κι εμείς με φίδια δεν πρέπει να συνομιλούμε. Πρέπει να τα απομονώνουμε.

 

Οι καμπάνες χτυπούν. Και δεν είναι για τον λαό.

 

 

 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.