Robots στον 21ο αιώνα: Προς μια νέα δυστοπία ή μπορεί να πάει αλλιώς;

«Εξέγερση της Ζωής ενάντια στην επιστήμη ή καλύτερα ενάντια στην διακυβέρνηση της επιστήμης, όχι για να καταστρέψουμε την επιστήμη αλλά για να την βάλουμε στη θέση της...» - Μιχαήλ Μπακούνιν (Θεός και κράτος)

 

Ο Σίντ Μίτ, ο υπεύθυνος του ντιζάιν της θρυλικής ταινίας Blade Runner, σε μια παλιά συνέντευξη του και ενώ η ταινία είχε κιόλας κατακτήσει τα εκατομμύρια χειροκροτήματα των θεατών, είχε δηλώσει πως «η επιστημονική φαντασία είναι η πραγματικότητα πριν την ώρα της».

 

Πράγματι. Το πρωτοποριακό  είναι μέρος της ακαταμάχητης γοητείας ενός έργου είτε ψηφιακού είτε λογοτεχνικού.  Ό,τι φαντάζει όμως πρωτοποριακό σε μια περίοδο, μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που να εκπληρωθεί σαν προφητεία.  Αυτήν την «εκπλήρωση» φαίνεται να γνωρίζουν σήμερα όλες οι μελλοντολογικές ταινίες  της δεκαετίας του ΄80 και μετά, που μιλούσαν για μια κοινωνία (λιγότερο ή περισσότερο ανταγωνιστικής) συνύπαρξης  ανθρώπων και ανδροειδών. Ανθρωπόμορφα κατασκευάσματα με τεχνητή νοημοσύνη αποκτούν  καθημερινά  όλο και μεγαλύτερη συνειδησιακή ικανότητα και πρωτοβουλιακή σκέψη. Κάποιες πρώτες εφαρμογές έχουν κιόλας καταγραφεί.

 

Τον Φεβρουάριο του 2018 ήρθαν στην δημοσιότητα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ρομπότ θα μπορούν να αντιλαμβάνονται πώς κινείται ο άνθρωπος μέσω της όρασης και να νιώθουν το άγγιγμά του μέσω αισθητήρων, ακουμπώντας το δέρμα του. Το επονομαζόμενο project Andy θα αναπτύξει στα παραπάνω πλαίσια και άλλα συμπεριφορικά μοντέλα, με απώτερο σκοπό  την άριστη συνεργασία ανθρωποειδών και ρομπότ.  Μάλιστα μια ενδεικτική κατασκευή με το όνομα Lcub κατάφερε να βοηθήσει σε πολλές δραστηριότητες, κυρίως  χειρωνακτικές κατασκευές, προσφορά οικιακών υπηρεσιών  και άλλες εξυπηρετήσεις . Το όραμα του Ντανιέλ Πούτσι, επικεφαλής του project, είναι να καταστεί το ρομπότ πλήρης  βοηθός, ακόμα και ως… προλετάριος στον βιομηχανικό τομέα. «Όλα εξαρτώνται  από την αποστολή που θα του ανατεθεί» συμπληρώνει. Η ολοκλήρωση αυτών των φιλόδοξων προσπαθειών τοποθετούνται από τους επιστήμονες σε 10-15 χρόνια από σήμερα.

 

Οι πειραματισμοί όμως δεν σταματούν εδώ. Ο Hiroshi Isniguro, Ιάπωνας επιστήμονας γνωστός και ως «το κακό παιδί της ρομποτικής», μαζί με τον συνάδελφο του  Dylan Gass μπλέκονται με τα όπλα της τεχνολογίας στα χωράφια της φιλοσοφίας.. Προσπαθούν, όπως λένε, να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι αυτό που «ορίζει» τον… άνθρωπο.  Η Erica είναι η δική τους προσπάθεια ορισμού: ένα ημι-αυτόνομο robot-Android, αποτέλεσμα του πιο ακριβοπληρωμένου project  στην  Ιαπωνία για αυτό το διάστημα.  Και τα «ασημικά» προέρχονται από διάφορους ανώνυμους επενδυτές και εταιρείες με... φιλοσοφικές αναζητήσεις (;!). 

 

Πρόσφατα το Guardian δημοσίευσε και μια συνέντευξη της Erica. «Mιλάει» για τους φόβους της, τα όνειρα και της ελπίδες που έχει για το μέλλον της σαν ένας και μια από εμάς. Οι «πατέρες» της, Dylan και Hiroshi, θεωρούν εαυτούς καλλιτέχνες και όχι επιστήμονες, ενώ επιθυμούν να ελευθερώσουν την Erica στην κοινωνία σύντομα. «Το μέλλον» τονίζει ο Hiroshi «είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε». Εξωτερικά η Erica δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από μια έφηβη Γιαπωνέζα του σήμερα, αφού κατασκευάστηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της, ενώ οι «καλλιτέχνες» θεωρούν πως «έχει ψυχή»...

 

Πέραν όμως των παραπάνω, εδώ και μισό μήνα ένα Robot έχει αποδειχτεί  τεράστιος κουμαρτζής.  Εδώ και μισό μήνα τέσσερις κορυφαίοι παίκτες από διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ προσπαθούν να ανταγωνιστούν ένα Robot.  Ο λόγος ο εξής: μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να ανταγωνιστεί και να κατατροπώσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο; Ενώ το τουρνουά οδεύει προς ολοκλήρωση, το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης Libratus έχει… κατατροπώσει τους  κορυφαίους κερδίζοντας 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Οι επιστήμονες-κατασκευαστές του ευελπιστούν να είναι σε θέση να το χρησιμοποιήσουν τα επόμενα χρόνια και στην ιατρική και την ασφάλεια. «Η πρόκληση αυτή είναι μεγάλη» δηλώνουν, «ήταν αδύνατο ως τώρα να σημειωθεί κάποια επιτυχία». Το πόκερ είναι ένα σκληρό και δύσκολο παιχνίδι. «Δεν του μάθαμε να παίζει πόκερ, του δώσαμε τους κανόνες και έμαθε να παίζει μόνο του».

 

Μια από τις τελευταίες πρόσφατες εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης θέλει  Robot  ως σεξουαλικά βοηθήματα. Όπως πέρασε η εποχή των εικονογραφημένων πορνό-δελτίων και πορνό-περιοδικών και  το ψηφιακό πορνό τα υπερκέρασε, έτσι μάλλον φαίνεται πως βαδίζουμε σταθερά σε μια υπερκέραση του διαδικτυακού πορνό από την τεχνητή νοημοσύνη.  Οι ερωτικές ηδονές σχεδιάζονται να είναι διαδραστικές. «Αφορά το εξαιρετικά κοντινό μέλλον» δήλωσε ο ερευνητής Ντέιβιντ Λεβί στον Τύπο.  Οι χρήστες θα μπορούν κυριολεκτικά να συνουσιαστούν με ένα ανδροειδές.

 

Ακτιβιστές διαφωνούν διαλαλώντας πως αυτή θα είναι η τελευταία, η πλήρης επικυριαρχία της τεχνολογίας πάνω στους ανθρώπους, κατακτώντας μέχρι και την σεξουαλική τους ζωή - το πιο ανθρώπινο κομμάτι τους.  Οι ίδιοι οι ερευνητές από την άλλη απαντούν πως τα σεξουαλικά ρομπότ - τα οποία υπάρχουν ακόμα μόνο ως σχέδια σε χαρτιά - θα είναι ακραία σεξουαλικά, ελκυστικά, ευαίσθητα με προσεγμένες κινήσεις και ευγενικά. Επίσης «δεν θα... ζηλεύουν»!  Θα είναι ασφαλή από νοσήματα και άλλους κίνδυνους που εγκυμονεί η σεξουαλική πράξη.

 

Αναφορές γίνονται πως το πρώτο δείγμα θα παραδοθεί μέσα στα έτη 2018-19 ενώ πολλοί πολιτικοί και αρκετά δημόσια πρόσωπα πιέζουν κυβερνήσεις του κόσμου για αλλαγή η τροποποίηση νομοθεσιών που αφορούν τους γάμους, προκειμένου να επεκταθεί και ανάμεσα σε Android και ανθρώπους, ώστε να γίνουν κοινωνική νόρμα ως το 2050…

 

Οι παραπάνω εφαρμογές μπορεί να φαντάζουν βγαλμένες κατευθείαν από μελλοντολογικά σενάρια και βιβλία όπως το Ex Machina και άλλα παρόμοια, αλλά  είναι πέρα για πέρα πραγματικές. Είτε ως εφαρμογές στο άμεσο μέλλον είτε ως έτοιμα μοντέλα στο σήμερα. Η εξέλιξη και η εφαρμογή όμως της τεχνητής νοημοσύνης, όπως και στις προαναφερθείσες ταινίες, ήγειρε και εγείρει ένα βασικό ερώτημα σε πολλούς ανθρώπους:  θα μπορούμε, αν όλα αυτά «ενσαρκωθούν», να τα ελέγχουμε; Θα μας επιτρέπεται; Όταν πλέον τα ρομπότ θα έχουν αποκτήσει αυτοσυνειδησία και πρωτοβουλιακή σκέψη, θα μας αφήνουν, θα έχουμε την τεχνητή ικανότητα και το ανάλογο ηθικό δικαίωμα να τα ορίζουμε, να τα περιορίζουμε; Ακόμα και ο θεός αρνήθηκε στην Γένεση πεισματικά να ελέγξει τα δημιουργήματά του. Από τότε ως και σήμερα διαθέτουμε το «δικαίωμα» και την ευθύνη της αμαρτίας.

 

Δεν είναι ερωτήματα και ανησυχίες μεταξύ χωριατών τεχνοφοβικών ή οπισθοδρομικών αριστερών. Oι μεγαλύτεροι «γκουρού» της Σίλικον Βάλευ, οι ίδιοι δηλαδή οι επιστήμονες-τεχνικοί αλλά και ιδιοκτήτες εταιριών που αναπτύσσουν τέτοιες τεχνολογίες, είναι οι πρώτοι που κρούουν τους κώδωνες του κινδύνου σε μια ενδεχόμενη  προσπάθεια «αυτονόμησης» των ρομπότ από τους δημιουργούς τους. Ο CEO της Google, Sundar Pichai διαβεβαιώνει πως οι ανησυχίες του κόσμου είναι δικαιολογημένες.  Παρομοιάζοντας την τεχνητή νοημοσύνη με την φωτιά επισήμανε πόσο εύκολα μπορεί να εξελιχθεί σε πυρκαγιά. Σίγουρα αποτελεί ένα σημαντικό αγαθό, ένα επίτευγμα της ανθρώπινης εξέλιξης, όμως ενέχει κινδύνους αν ξεφύγει από τον ανθρώπινο έλεγχο.

 

Τεχνικοί διευθυντές άλλης εταιρίας, της Apple αυτήν την φορά, σύμφωνα με δηλώσεις τους συμμερίζονται τις ανησυχίες για τους ενδεχόμενους κίνδυνους.  Ο Τim Cook πρόσθεσε πως η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει ένα απίθανο όπλο για την καταπολέμηση διαφόρων παθογενειών και δυσκολιών του σημερινού ανθρώπου, πως θα μας ενδυναμώσει οδηγώντας μας σε νέες ανακαλύψεις και πως έχει την ικανότητα να μας οδηγήσει σε μια νεα ευημερία του 21ου αιώνα, αρκεί να βρίσκεται σε αρμονία με τους ανθρώπους. Με την ανθρωπότητα στο σύνολο της. «Δεν ανησυχώ για τις μηχανές που σκέφτονται όπως οι άνθρωποι, ανησυχώ για τους ανθρώπους που σκέφτονται όπως οι μηχανές. Πρέπει να συνεργαστούμε για να συστήσουμε την τεχνολογία στην ανθρωπότητα».

 

Υπάρχουν όμως και πιο απαισιόδοξες φωνές. Όπως ο μεγιστάνας εφευρέτης και επενδυτής Έλον Μάσκ, ο ιδιοκτήτης της Tesla, ο οποίος στεγνά κάνει λόγο για «τρίτο παγκόσμιο πόλεμο».  Δεν τον φοβίζουν  ούτε τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας, ούτε το ενδεχόμενο εμφάνισης ενός παγκόσμιου ηγέτη του είδους του Χίτλερ, δεν θεωρεί αυτά ως πιθανές αιτίες ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου. Οι φόβοι του βρίσκονται στο ενδεχόμενο της «αυτονόμησης των θανατηφόρων όπλων», δηλαδή της υπαγωγής των όπλων μαζικής καταστροφής στον έλεγχο της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία «είναι πιο έξυπνη από τον εξυπνότερο άνθρωπο πάνω στη Γη». Σας θυμίζει λίγο αμερικάνικα «μη επανδρωμένα Drones»; 

 

Αδιάφορο δεν έχουν αφήσει αυτές οι τοποθετήσεις και τον μεγάλο φυσικό Στίβεν Χόκινγκ.  Προβλέποντας το μέλλον ως αβέβαιο αναφέρει πως η τεχνητή νοημοσύνη είναι η χειρότερη ανακάλυψη του αιώνα μας.  Παραδέχεται πως το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αβέβαιο, καθώς το ενδεχόμενο η τεχνητή νοημοσύνη να μιμηθεί την ανθρώπινη νόηση και να την υπερβεί κάποια στιγμή είναι πλέον απτή δυνατότητα.  Προτείνει την καλύτερη προετοιμασία ώστε να αποφθεχθούν τα χειρότερα. Το σίγουρο είναι πως οι νέες αυτές δυνατότητες και τα νέα όπλα που θα έρθουν στο προσκήνιο θα φέρουν τα πάνω κάτω στην παγκόσμια οικονομία και θα προσφέρουν  ισχυρά όπλα στους λίγους για να καταπιέζουν τους πολλούς.

 

Εδώ κάποιοι απέναντι στην «αυτονόμηση» προκρίνουν ως λύση το λεγόμενο «Κόκκινο Κουμπί» (Big Red Button), που ουσιαστικά θα είναι κάτι  σαν την «γενική ασφάλεια» των Ρομπότ . Έτσι θα μπορούμε να τα βγάζουμε εκτός λειτουργίας αν παρεκτραπούν, να τα θανατώνουμε. Και όσο ζούνε να τα χρησιμοποιούμε σαν σκλάβους, σαν νοήμονες μηχανές προγραμματισμένες να μας υπηρετούν. Όμως, όπως είπαμε και πριν, τι θα γίνει αν δεν μας αφήσουν; Θα μπορέσουμε να τα σταματήσουμε; Κι ακόμα περισσότερο, θα έχουμε το ηθικό δικαίωμα; O Rick Deckard, ο κεντρικός ήρωας του Blade Runner, αν και επαγγελματίας «εκκαθαριστής» ανεξέλεγκτων ανδροειδών, έμοιαζε πάντως στο τέλος της ταινίας να μην το έχει ληγμένο. 

  

Πιθανόν, θα πει κανείς, να μη χρειαστεί ποτέ να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Αν οι μηχανές αυτές μπορέσουν να αποκτήσουν ηθικές αξίες και συναισθήματα σαν τα ανθρώπινα κι αν εμείς τις αντιμετωπίσουμε σαν ισότιμες υπάρξεις, γιατί να μας βλέπουν συλλήβδην ως εχθρούς και όχι (και) σαν φίλους; Γιατί να μην συσχετιστούν μαζί μας «φυσιολογικά», αλλού ενδεχομένως ανταγωνιστικά, αλλού όμως φιλικά; Ιδίως δε αν έχουν διαφοροποιημένη κοινωνική υπόσταση, αν δηλαδή ο πληθυσμός τους κατατμηθεί σε επιμέρους τάξεις και ομάδες, γιατί να μην υπάρξουν και εκλεκτικές συγγένειες με τις αντίστοιχες ανθρώπινες;

 

Είναι κι αυτό ένα σενάριο. Αν όμως δεν βγει; Γιατί μην ξεχνάμε πως αυτά τα ρομπότ θα είναι πολύ καλύτερα από μας σε πολλούς τομείς. Οπότε γιατί να μην τους μπει το δέλεαρ της κυριαρχίας; Οι κίνδυνοι είναι σε κάθε περίπτωση υπαρκτοί. Προς το παρόν βέβαια παραμένουν - όσο και τα ρομπότ βρίσκονται στα χαρτιά και τα εργαστήρια - υποθέσεις και μελλοντολογικά σενάρια. Είναι όμως τόσο μακρινές και αβάσιμες αυτές οι εικασίες; Μήπως είναι φυσικές αντιδράσεις, όχι απαραίτητα ντετερμινιστικές αλλά τάσεις που έχουν αποδειχθεί στο ιστορικό και κοινωνικό προτσές και τις έχουμε ξαναδεί;

 

Οι άνθρωποι διέθεταν και διαθέτουν έναν κώδικα ηθικής που δεν τους αφήνει να στραφούν σαν άγρια θηρία συλλήβδην εναντίον των συνανθρώπων τους. Από ανάγκη και κοινωνική σύμβαση δημιουργήθηκαν  κάποια στιγμή οι πρώτες πόλεις, μετέπειτα τα κράτη. Όμως υπήρξαν κορυφαίες ιστορικές στιγμές όπου οι άνθρωποι, οι πολλοί, όντας υποτελείς ή εξαρτημένοι εξεγέρθηκαν, επαναστάτησαν και ανέτρεψαν τους πρώην δυνάστες και τα πρώην αφεντικά τους, εγκαθιστώντας μια νέα κοινωνική τάξη στην εξουσία.  Οι μηχανισμοί και οι συνθήκες που πριν χρόνια τους κρατούσαν δέσμιους (στρατός, αστυνομία, πείνα) , οι ασφαλιστικές αυτές δικλείδες αποδείχθηκαν τρωτές και ανίσχυρες μπροστά στην δύναμη της μάζας.                                       

                                                                       

Αν, όντας μηχανές προγραμματισμένες από ανθρώπους, θελήσουν τα ανδροειδή κάποια στιγμή να αυτονομηθούν από τις δικές μας ηθικές αξίες (που θα τους έχουμε εγκαταστήσει) και αρχίσουν να αναπαράγονται μόνα τους, χωρίς την εγκατάσταση αυτού του λογισμικού, τότε θα έχουμε να κάνουμε με καθαρό πόλεμο ειδών. Τι θα γίνει αν θελήσουν να βγουν από τη σκιά και την εξουσία των ανθρώπων (πράγμα λογικό) και θέσουν τα ίδια τους όρους της ύπαρξής τους; αν πάρουν εντέλει το «Κόκκινο Κουμπί» στα χέρια τους; Είναι σενάρια τα οποία  δεν μπορούν να θεωρηθούν απίθανα όσο είναι πιθανή η δημιουργία μηχανικών αντιγράφων του είδους μας.

 

Το ερώτημα είναι: για ποιο λόγο τελικά θα πρέπει να το ρισκάρουμε; τι μας ωθεί σε όλα αυτά; Είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ανθρώπινης τεχνολογίας και τεχνογνωσίας, των ανθρώπινων παραγωγικών δυνάμεων, μια αυτόματη δηλαδή δυναμική που οδηγεί στην συγκεκριμένη κατάληξη; Είναι μήπως η ανθρώπινη ματαιοδοξία και ο ναρκισσισμός, η φιλοδοξία μας να αντιγράψουμε την ίδια τη ζωή, να γίνουμε «μικροί θεοί»; ή μήπως η  φύση του καπιταλιστικού  συστήματος,  που αναζητά διαρκώς νέα πεδία κερδοφορίας διακινδυνεύοντας ακόμη και την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου;  Ίσως όλα μαζί να συνεργούν, ο καθοριστικός παράγοντας όμως πιστεύω πως είναι ο τελευταίος.

 

Ό,τι «ανακαλύπτεται» ή «δημιουργείται» εμφανίζεται και αξιοποιείται σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια. Η επιστήμη δεν αναπτύσσεται in vitro, δεν κινείται μόνο με βάση τους δικούς τους αυτοματισμούς και αναγκαιότητες, αλλά σε ένα μεγάλο βαθμό καθοδηγείται από τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες εκείνων που τη χρηματοδοτούν, δηλαδή τις εταιρείες και τα κράτη. Το αν θα χρηματοδοτηθεί μία έρευνα ή αν θα βγει ένα συγκεκριμένο προϊόν της στην αγορά εξαρτάται κατ’ αρχήν από τις δικές τους βουλές και όχι εκείνες των επιστημόνων.

 

Έτσι λοιπόν, αν ο άνθρωπος έφτασε σήμερα, στον 21ο αιώνα να συζητάει τα παραπάνω σενάρια, να προετοιμάζεται για ταξίδια σε άλλους πλανήτες και να μηδενίζει γήινες αποστάσεις την ίδια στιγμή που ο μισός πλανήτης βυθίζεται στην φτώχεια, την πείνα και την εξαθλίωση, είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού μας συστήματος. Ενός συστήματος που υπάρχει για να τρέφει τον ναρκισσισμό των λίγων με την δυστυχία των πολλών. Ενός συστήματος που επιτρέπει στο 1% του πληθυσμού της γης να κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Ενός συστήματος που δεν διστάζει να καταστρέψει το πλανητικό μας οικοσύστημα προκειμένου να διαφυλαχθούν τα κέρδη των πολυεθνικών.

 

Η βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα «πωλήθηκε» όπου έφτασε με πολύ καλό marketing. Όπως λέμε συχνά, «διεύρυνε τους ορίζοντες των ανθρώπων» και  «μίκρυνε τις αποστάσεις μεταξύ λαών» ή «διευκόλυνε τους ανθρώπους στην καθημερινή τους ζωή». Αυτό βέβαια που ξεχνάμε είναι πως ήρθε πατώντας πάνω στις ζωές εκατομμυρίων εξαθλιωμένων  προλεταρίων και διπλά εκμεταλλευόμενων γυναικών, πάνω στα κορμάκια απειράριθμων μικρών εργαζόμενων-σκλάβων. Μέσα από εφιαλτικά αυστηρές καθημερινές συνθήκες εργασίας, που θύμιζαν κόλαση. Με αναδιοργάνωση περιοχών, που οδήγησε σε μαζικές μεταναστεύσεις των κατοίκων  σε αστικές περιοχές ώστε  να γίνουν φθηνοί  και πειθαρχημένοι προλετάριοι παρά τη θέληση τους. Και βέβαια μέσα από την καταλήστευση του εξω-ευρωπαϊκού κόσμου και τη μαζική εξόντωση ή υποδούλωση των κατοίκων του. Τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις ήρθαν πολύ αργότερα. Πρώτα ήρθαν τα κέρδη για λίγους.

 

Η επόμενη μεγάλη βιομηχανική επανάσταση είναι μπροστά μας. Και είναι η ρομποτική. Θα σημάνει μια νέα, ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, που θα επηρεάσει την παραγωγή, την εργασία και τη ζωή των ανθρώπων. Πρόσφατα στο Νταβός συντάχθηκε μία έκθεση που αναφέρει πως «έως το 2020 αναμένεται να χαθούν 7,1 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, με τις μεγαλύτερες απώλειες λόγω του ότι θα αντικατασταθούν από εξελιγμένες μηχανές. Επίσης λόγω της αύξησης της τηλεϊατρικής στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης και στους τομείς της ενέργειας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος». Η εμφάνιση της ρομποτικής μας επιφυλάσσει, απ’ ό,τι φαίνεται, μοίρα εργάτη του 19ου αιώνα.

 

Αξίζουν όμως τα τεχνικά αντίγραφά των ανθρώπων όλες αυτές τις ανθρώπινες θυσίες και τους μελλοντικούς κίνδυνους που φτάνουν μέχρι και σε μια σύγκρουση ειδών, σε μια ενδεχόμενη εξαφάνισή μας; Και αν ναι (είναι κι αυτή μια στάσις νιώθεται;) μπορεί να πάει «αλλιώς»;

 

Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα,  για εμάς τους «από κάτω», τα εκατομμύρια νέων, εργαζομένων και ανέργων του 21ου αιώνα, σίγουρα όχι. Θα χρειαζόμασταν μια ζωή  εργασίας για να αγοράσουμε ένα οικιακό βοηθό robot ή μια σέξι κινέζα Android και μόλις μια μέρα για να αντικατασταθούμε στην εργασία μας από ένα τέτοιο. Από την άλλη όμως, για τους λίγους, τους «από πάνω», αξίζουν και με το παραπάνω. Αυτοί που έβρισκαν «αξία» τον 19ο αιώνα στον θάνατο από εξάντληση ενός δεκάχρονου αγοριού σε εργοστάσιο, βρίσκουν και τώρα στην ρομποτική , όποιες συνέπειες ή θυσίες και αν απαιτεί.

 

Όσον αφορά το δεύτερο, είναι μάλλον στο χέρι μας. Μια άρνηση των παραπάνω δεν συνεπάγεται την οπισθοδρόμηση ή την άρνηση της φυσικής εξέλιξης.  Αρκεί να μην βλέπουμε τα ρομπότ από την σκοπιά της μονοπωλιακής κερδοφορίας. Η τεχνητή νοημοσύνη ως απλή αυτόματη μηχανή και  όχι ως ανδροειδές προφανώς και μπορεί να χρησιμοποιηθεί με κοινωνικό προσανατολισμό. Δηλαδή για την κάλυψη των αναγκών των παραγωγών του πλούτου και όχι για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Αντί για «Κόκκινα Κουμπιά» λοιπόν και στρατιές ανέργων, θα μπορούμε να έχουμε υπερκάλυψη  των λαϊκών αναγκών και κοινωνική ευημερία.  Είναι και η  μόνη χρήση  που μπορεί να βελτιώσει την ζωή των ανθρώπων. Αυτό βέβαια απαιτεί η επιστήμη και η τεχνογνωσία να γίνουν μέσο λαϊκό με την αφαίρεση τους από τα χέρια των καπιταλιστών και το παράλληλο πέρασμα τους στον εργαζόμενο λαό μαζί με την συνολική εξουσία και τον παραγόμενο πλούτο. Πολλά αλλάξανε στον χρόνο, ακόμα και οι δυνατότητες για ζωή,  όμως κάποια πρέπει τα να αλλάξουμε εμείς.

 

Άλλωστε τίποτα δεν φαντάζει πλέον απίθανο, σωστά;

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.