Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu? «Θεέ μου, τι σου κάναμε;»

10.2.2018

 Μπακιριώτες και Μπακιριώτισσες, με χαρά σας ανακοινώνω ότι σήμερα θα νιώσουμε πιο ποιοτικοί από ποτέ και θα ασχοληθούμε με γαλλικό κινηματογράφο. Εντάξει, δεν πρόκειται για κλασική ταινία, ωστόσο είναι μια απ’ τις αγαπημένες μου κωμωδίες και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας. Μιλάω για τη ταινία του Philippe de Chauveron , «Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu?» (2014) ή όπως είναι ο ελληνικός τίτλος , «Θεέ μου, τι σου κάναμε;». Το σενάριο είναι του ίδιου σε συνεργασία με τον Guy Laurent.

 

Η ιστορία αφορά ένα πλούσιο καθολικό ζευγάρι (Christian Clavier) και (Chantal Lauby) που είχε την «ατυχία» οι τρεις από τις τέσσερις κόρες του να παντρευτούν αλλόθρησκους και αλλοεθνείς συζύγους. Το ζευγάρι έχει την ελπίδα ότι η μοναδική ανύπαντρη κόρη τους θα παντρευτεί κάποια μέρα έναν Καθολικό και θα «σώσει» την τιμή της οικογένειας. Όταν πράγματι η μικρότερη κόρη ανακοινώνει ότι παντρεύεται με έναν Καθολικό, οι γονείς δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι. Ωστόσο η κόρη έχει παραλείψει ν’ αναφέρει ότι ο αρραβωνιαστικός της είναι από την Ακτή Ελεφαντοστού.

 

Προφανώς η ταινία θίγει το θέμα του θρησκευτικού και φυλετικού ρατσισμού μέσα από το πρίσμα των οικογενειακών σχέσεων. Η ειρωνική διάθεση απέναντι στους «πολιτισμένους» Γάλλους του Δυτικού Πολιτισμού είναι διάχυτη στο έργο και τα στερεότυπα δίνουν και παίρνουν όχι μόνο απ’ τη μια πλευρά προς την άλλη, αλλά και σε κάθε επιμέρους ομάδα. Οι ρατσιστικές αντιδράσεις και σχόλια του πατέρα της οικογένειας πολλές φορές εκφράζονται και από το στόμα του ενός γαμπρού προς τον άλλον οι οποίοι προέρχονται από άκρως αντίθετες κουλτούρες και ιδεολογίες (Εβραίος, Άραβας, Κινέζος).

 

Ψάχνοντας περισσότερες λεπτομέρειες για την ταινία, μετ’ εκπλήξεως συνειδητοποίησα ότι οι κριτικές που έχει συγκεντρώσει είναι πολύ αρνητικές απέναντί της. Την κατηγορούν για «σχολικό χιούμορ», για «κλισέ χαρακτήρες» και για «προχειρότητα σεναρίου». Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί προκύπτουν είτε από τη μεγάλη γνώση των όσων έκαναν κριτική ή τον μεγάλο σνομπισμό που τους διακατέχει. Μια ταινία δεν χρειάζεται να έχει διάλογο-ποίηση για να θεωρηθεί καλή. Το «σχολικό» χιούμορ της ταινία είναι και η ομορφιά της. Είναι χιούμορ απλό, καθημερινό και χοντροκομμένο, χιούμορ δηλαδή που θα χρησιμοποιούσε ο καθένας μας, κι αυτό κάνει την ταινία προσιτή και ρεαλιστική. Δεν μιλάμε όλοι στη ζωή μας με ιδιοφυείς ατάκες και δυστυχώς ή ευτυχώς τα κλισέ και τα στερεότυπα είναι κομμάτι της ζωή μας. Όλοι ζούμε μ’ αυτά και αμέτρητες φορές τα αναφέρουμε για να γελάσουμε. Το θέμα ξεφεύγει όταν τα στερεότυπα καθορίζουν τις πράξεις και τις σκέψεις μας πράγμα το ο οποίο η ταινία κατακρίνει και προβάλει ως λανθασμένη στάση ζωής.

 

Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι ξεκαρδιστικές αν και δεν μπορώ να κρίνω εξ’ ολοκλήρου αφού δεν είμαι και τόσο καλή γνώστης του γαλλικού σινεμά. Ωστόσο τον πατέρα της οικογένειας τον ξέρω κι εγώ, κι εσείς κι όλοι. Δεν είναι άλλος από τον πολυαγαπημένο μας Αστερίξ (όχι τον ιμιτασιόν, τον κλασικό από το Αστερίξ και Κλεοπάτρα). Ο Christian Clavier είναι ένας θρύλος της κωμωδίας και αποτελεί ο ίδιος εγγύηση για την ποιότητα της ταινίας. Η ταινία όμως δεν επαναπαύεται στο δικό του ταλέντο. Όλοι οι ηθοποιοί έχουν τη δική τους στιγμή, τη δική τους ευκαιρία για μια αξιόλογη ερμηνεία και ιδιαίτερα απολαυστικοί είναι οι τρεις γαμπροί των οποίων η χημεία είναι αδιαμφισβήτητη.

 

Μπορεί το σενάριο να μην είναι αριστουργηματικό και τα κλισέ να είναι παντού παρόντα αλλά η κωμωδία εκπληρώνει το σκοπό της. Προκαλεί γέλιο, προβληματισμό και μια αφορμή για αυτοκριτική. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

 

Βαθμολογία 4/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.