Much Ado About Nothing (Πολύ κακό για το Τίποτα)

20.1.2018

 Φίλοι , σινεφίλ και μη, σήμερα θα σας πάω πίσω.. πολύ πίσω… θα σας πάω συγκεκριμένα στο 1993 και στην ταινία «Much Ado About Nothing», ή όπως είναι ο ελληνικός τίτλος «Πολύ κακό για το Τίποτα». Πώς μου ΄ρθε; Λοιπόν, είχα τις μαύρες μου λόγω εξεταστικής και είπα να δω καμιά καλή κωμωδία. Ε, με έπιασαν και τα σαιξπηρικά μου και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η συγκεκριμένη ταινία όμως έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους . Πρώτον, είναι η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Kenneth Branagh και σκέφτηκα ότι αφού αναλύσαμε το τελευταίο του εγχείρημα (Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές) θα άξιζε να δούμε και μία από τις πρώτες του δουλειές. Δεύτερον, το καστ έχει μέσα πάρα πολλούς γνωστούς ηθοποιούς, κάποιοι απ’ τους οποίους το 1993 ήταν πιτσιρίκια, και προσωπικά μ’ αρέσει πολύ να βλέπω κινηματογραφικούς αστέρας στα πρώτα τους βήματα.

 

Η ταινία, λοιπόν, είναι μια προσαρμογή του ομώνυμου έργου του Σαίξπηρ σκηνοθετημένη από τον Kenneth Branagh. Οι διάλογοι είναι σχεδόν ίδιοι με το θεατρικό έργο και άρα στην σαιξπηρική γλώσσα. Αυτό ίσως είναι ενοχλητικό για κάποιους αλλά εμένα μου φαίνεται έξυπνο και διασκεδαστικό εφόσον υπάρχουν υπότιτλοι. Προφανώς ο Branagh έχει επέμβει ελαφρώς στο κείμενο για να το κάνει πιο προσιτό στο σύγχρονο κοινό αλλά και για να ανταποκρίνεται περισσότερο στα σύγχρονα δεδομένα.

 

Η άφιξη του Don Pedro (Denzel Washington) και των ανδρών του στο σπίτι του Seigneur Leonato (Richard Briers) στη Μεσσήνη (Σικελία) αποτελεί αφορμή για χορό και εορτασμούς. Το πνεύμα της αγάπης και της ευτυχίας είναι ζωντανό και ο κόμης Claudio (Robert Sean Leonard) ζητά την κόρη του Leonato, Hero (Kate Beckinsale) σε γάμο που κανονίζεται να γίνει την επόμενη βδομάδα. Για να περάσουν την ώρα τους, ο Don Pedro με τον Claudio, στήνουν μια «ερωτική» παγίδα για τον ορκισμένο εργένη Benedick (Kenneth Branagh) και την άκρως εριστική Beatrice (Emma Thompson). Παράλληλα ο νόθος αδελφός του Don Pedro, Don John (Keanu Reeves), συνωμοτεί με έναν απατεώνα (Michael Keaton) για να διαλύσει τον γάμο του Claudio και της Hero επειδή θέλει κι αυτός την ίδια γυναίκα. Τελικά θα πετύχουν τα σχέδιά τους ή θα γίνει πολύ κακό για το τίποτα;

 

Η συνταγή της επιτυχίας αυτής της ταινίας είναι το εκπληκτικό της χιούμορ. Έξυπνο, γρήγορο, αιχμηρό, βρετανικό χιούμορ. Συνήθως έχουμε συνδεδεμένο το όνομα του Σαίξπηρ με το δράμα και την τραγωδία και πιο συγκεκριμένα, με τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. Ο μεγάλος συγγραφέας όμως ήταν άσσος και στην κωμωδία. Δεν θα σας κάνω λογοτεχνικό μάθημα, όσο κι αν με ιντριγκάρει ωστόσο, κρατήστε στο νου σας ότι τα περισσότερα κωμικά μοτίβα που υπάρχουν στον σύγχρονο κινηματογράφο και θέατρο είναι, σε μεγάλο βαθμό, εμπνευσμένα από τον Σαίξπηρ. Το κείμενο είναι ξεκαρδιστικό, γεμάτο ειρωνικές ατάκες που εκσφενδονίζονται μεταξύ του Benedict και της Beatrice , με πάρα πολλές ανατροπές και κάπου εδώ σταματάω γιατί μου φαίνεται αστείο να προσπαθήσω να σας πείσω πόσο καλό είναι ένα σενάριο που έγραψε ο Σαίξπηρ!

 

Για τις ερμηνείες τι να πω; Μαζεύτηκαν όλα τα ταλέντα μαζί και έκαναν μια ταινία. Προφανώς και όλες οι ερμηνείες είναι υπέροχες. Και μην μπερδευτείτε μερικοί από τον καρικατουρίστικο τρόπο παιξίματος. Αυτοί οι ηθοποιοί στην ουσία παίζουν θέατρο μπροστά από κάμερες και μάλιστα, σαιξπηρικό θέατρο όπου οι χαρακτήρες είναι σχεδιασμένοι με έντονα περιγράμματα για να δίνεται έμφαση στις συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων στις οποίες αναφέρονται. Φυσικά και το παίξιμο θα είναι υπερβολικό, φυσικά και θα θυμίζει σε κάποια σημεία σαπουνόπερα γιατί αυτό ακριβώς είναι το στυλ του έργου , και αν θέλετε, ένα στοιχείο της κωμικότητας έγκειται ακριβώς σε αυτή την θεατρική υπερβολή. Όλοι οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με μαγευτικό τρόπο αλλά κατ’ εμέ επιπλέον συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν στον Kenneth Branagh και την Emma Thompson για το αχτύπητο δίδυμο που ζωντανεύουν στη μεγάλη οθόνη και για τον Michael Keaton που κάνει τόσο όμορφα τον βρωμιάρη, λιγδιάρη απατεώνα και τον ευχαριστούμε πολύ γι’αυτό!

 

Τα σκηνικά είναι σαν να βγήκαν από ζωγραφιά και τα κοστούμια, σε αποχρώσεις του λευκού και του μπλε, δένουν άψογα με τον τόπο που εκτυλίσσεται η πλοκή (παραθαλάσσια περιοχή Σικελίας). Όσο για τη μουσική, θα πω απλά ένα όνομα… Patrick Doyle. Ο άνθρωπος αυτός προσθέτει ποιότητα σε όποια ταινία συμμετέχει. Η μουσική του μας ταξιδεύει, μας μαγεύει μας συγκινεί και μας αφυπνίζει αγκαλιάζοντας αρμονικά τις σκηνές που συνοδεύει.

 

Πραγματικά, δεν έχω τίποτα αρνητικό να πω γι’ αυτή την ταινία. Είναι απίστευτα διασκεδαστική και αξίζει να τη δείτε ακόμη και εκπαιδευτικά, για να πάρετε μια γεύση σωστής, ποιοτικής, σαιξπηρικής κωμωδίας.

 

Βαθμολογία 5/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.