Δώστε μας έναν γκρίζο τοίχο, να σας δώσουμε ένα έργο τέχνης

Νέα Υόρκη, δεκαετία του ’60. Ανεργία, φτώχεια, ρατσισμός, αποξένωση…Στα χρόνια της αμφισβήτησης, κάποιοι ανήσυχοι νέοι αναζητούν ένα παράθυρο διαφυγής από το ασφυκτικό, αστικό περιβάλλον και ταυτόχρονα, έναν ανατρεπτικό κώδικα επικοινωνίας... Τα περιβόητα graffiti.                

                                                                                                              

Έκτοτε, έγινε πολύς λόγος - για το αν τελικά τα graffiti είναι μορφή τέχνης ή απλά, αστικά σκουπίδια, που ρυπαίνουν τους φρεσκοβαμμένους μας τοίχους. Αν εκφράζουν δηλαδή την ελεύθερη, δημιουργική έκφραση ή αν παραβιάζουν αυθαίρετα το «άβατο» του ιδιωτικού χώρου.              

                                                                                                                  

Στην πορεία, βέβαια, το graffiti έγινε trendy, fashionable, commercial και mainstream… Σύντομα βρέθηκε από τους δρόμους, στις γκαλερί και στους καταλόγους των πιο έγκριτων επιμελητών εκθέσεων, ενώ ξεχώρισε μέχρι και στις προτιμήσεις μεγάλων συλλεκτών έργων Τέχνης. Συχνά, μάλιστα, χρησιμοποιήθηκε είτε για διαφημιστικές ανάγκες, είτε σαν «πόλος έλξης» για εκπαιδευτικά προγράμματα νέων.                                                                                                                                                                                                                                

Πάντως, παρά τις όποιες ενστάσεις, οι «ανορθόδοξες» τοιχογραφίες καθιερώθηκαν πια ως αναπόσπαστο κομμάτι της βιομηχανίας του θεάματος και κυρίως ως ένα κομμάτι της καθημερινότητας των πόλεών μας. Στην Ελλάδα της κρίσης και με επίκεντρο την Πάτρα, κάποιοι άλλοι ανήσυχοι νέοι δημιούργησαν ενστικτωδώς το δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Στόχος τους, τα graffiti να λειτουργήσουν σαν μία συμβολική πράξη ελευθερίας, ικανή «να αμφισβητεί ελεύθερα και ασταμάτητα».          

                                                                                                

Με αυτήν την πρόθεση,  οι συντελεστές της Art in progress ξεκαθάρισαν εξ αρχής πως το graffiti μπορεί και οφείλει «να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους και τα όνειρα των ανθρώπων - δικαιωμένα ή αδικαίωτα». Γι’ αυτό, και η «αιρετική», εικαστική τους παρέμβαση λειτουργεί σαν μία «αυθόρμητη συλλογική πράξη, ένα εφήμερο έργο τέχνης του οποίου ο δημιουργός ξέρει ότι μπορεί να υπάρξει από λίγες ώρες μέχρι αρκετά χρόνια… ή όπως δηλώνει ένας πρωταγωνιστής: «Η φθορά του είναι η γοητεία του».         

                                                                                                              

Το κάλεσμα αποσκοπούσε πρωτίστως στη συμμετοχή των ενδιαφερόμενων πολιτών, ώστε η καλλιτεχνική έκφραση των graffiti artists να απ-ενοχοποιηθεί από το στίγμα της «αυθαιρεσίας και του μη σεβασμού». Το σύνθημά τους, σαφές: «Εάν μας δώσετε έναν μεγάλο γκρίζο τοίχο, θα σας δώσουμε ένα έργο τέχνης!!!               

                                                                                                                    

Η πιο τίμια εξήγηση, προκειμένου ο δημόσιος διάλογος να συμπεριλάβει τις απόψεις όλων ανεξαιρέτως, ακόμη και τη ματιά ενός περαστικού. Διότι, σύμφωνα με τους συντελεστές της Art in progress, «το graffiti είναι και γίνεται συλλογικό κτήμα, μόνον εφόσον γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής διαδικασίας".

 

Το αποτέλεσμα κατέδειξε περίτρανα τη δυναμική της Street Art. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, Έλληνες και ξένοι Street Artists πραγματοποίησαν 10 murals, σε 10 μέρες, στην ίδια πόλη - ενώ οργανώθηκαν τρεις Θεματικές ενότητες.

 

Η πρώτη, «Τα τετράδια των δρόμων», φιλοξενήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας και αφορούσε φωτογραφίες με τα συνθήματα και τα graffiti των Εξαρχείων. Η δεύτερη αφορούσε ευμεγέθεις τοιχογραφίες (murals). Εδώ, οι πολίτες διέθεσαν τους τοίχους, ενώ οι γκραφιτάδες, writers, street artists, μαζί με τα «πληρώματα»  δεκάδων εθελοντών ζωγράφισαν τις πολύχρωμες παραστάσεις τους.       

                                                                                                                                                                                         

Η τρίτη αφορούσε το workshop της ενότητας “r2”, Η Αρχιτεκτονική συναντά τα εικαστικά», όπου συμμετείχαν 17 εισηγητές - ακαδημαϊκοί και 50 φοιτητές Καλών Τεχνών και Αρχιτεκτονικής. Στόχος όλων, να διερευνηθεί η σχέση αρχιτεκτονικής και εικαστικών, εντός των αστικών τειχών...        

                                                                                                                                                                        

Ομολογουμένως φαντάζει οξύμωρο να θεωρούμε συλλήβδην πως τα graffiti είναι «μουντζούρες ή κακοτεχνίες», όταν οι πόλεις μας κατάντησαν μνημεία ρύπανσης και κακογουστιάς. Απόψεις διφορούμενες, που επιβάλλεται ν’ ανατροφοδοτήσουν τον δημόσιο διάλογο και την κριτική. Ένα σύνθετο πρόβλημα, που η κουλτούρα της street art και των graffiti απαντούν - αν μη τι άλλο - με χιούμορ και νεανική ευαισθησία… Αντισώματα αναντικατάστατα, που ίσως αναθερμάνουν την ελπίδα στις σαβανωμένες μας πολιτείες.  

 

  

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.