Αόρατοι ή ιπτάμενοι;

 Η παλιά διαφήμιση έδειχνε αυτούσια την πραγματικότητα. 

                                           

Στο πλάνο, ένα αναπηρικό καροτσάκι κινείται μέσα στην πόλη, ακυβέρνητο. Γλιστρά και σκοντάφτει διαρκώς πάνω σε εμπόδια, αποκλεισμένες ράμπες και καταστραμμένα πεζοδρόμια. Καλή ώρα, σαν τα συγκρουόμενα του Λούνα Παρκ, μόνο που εδώ, πρόκειται για χιλιάδες συμπολίτες, οι οποίοι καθημερινά προσκρούουν πάνω στην αδιαφορία και τον κοινωνικό αποκλεισμό.                 

                                                                                                                     

Το μήνυμα τους, αν και βουβό, προβάλλει αφοπλιστικό:
«Το να προσποιούμαστε πως είναι αόρατοι, δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν.»
Κι όμως, οι «αόρατοι» πρωταγωνιστές της διαφήμισης αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού. Ιλιγγιώδες νούμερο, που εύλογα γεννά την απορία: «Πού κρύβεται όλο αυτό το πλήθος; Πώς ζει; Τί κάνει και - το σημαντικότερο - τί απολαμβάνει από μία “φυσιολογική” και πρωτίστως, ισότιμη ζωή;»


Οι απαντήσεις, πολύ φοβάμαι, είναι αποθαρρυντικές για την ανθρωπιστική στάθμη της κοινωνίας μας. Διότι το μέγα πλήθος αγνοείται, εφόσον παραμένει εγκλωβισμένο στο σπίτι και μάλιστα παρά τη βούλησή του. Μία αδιέξοδη δηλαδή κατάσταση, που αποδεικνύει με κυνικό τρόπο πως δεν υπάρχει πρόνοια γι’ αυτούς τους ξεχωριστούς ταξιδιώτες.


Ο Γιάννης Ρίτσος λέει στο «Εικονοστάσι ανώνυμων Αγίων»:
«... κι η θάλασσα να ’ναι απέραντη και να μην μπορεί να την πάρεις και να περνάνε τα βαπόρια μακριά δίχως ν’ αράζουν στο νησί μας, αφήνοντας μία τούφα λυπημένο καπνό πέρα στο λιόγερμα».


Αυτό αισθάνομαι πως νοιώθουν και οι αόρατοι φίλοι μας.
Κοιτούν μία απέραντη θάλασσα, αλλά μένουν τελικά αταξίδευτοι.
Ποθούν τις μεγάλες αποδράσεις, αλλά αναγκάζονται να ζουν σε μία σπιθαμή γης.
Επιζητούν το όνειρο, αλλά εγκλωβίζονται στον εφιάλτη της δοκιμασίας τους.


Επιδιώκουν την απόδραση και τη φυγή, αλλά καθηλώνονται στη μιζέρια και την αυτο-λύπηση… Κοντολογίς, παρακολουθούν πίσω από τέσσερις τοίχους, τη Ζωή να σαλπάρει γι’ αλλού.                                                                                                                                                  

Κάπου εδώ, νομίζω, κρύβεται και η λέξη-κλειδί. Γιατί μπορεί κάποτε η Ζωή να σε φιλοδώρησε μ’ ένα βαρύ γραμμάτιο, εντούτοις, το γεγονός καθαυτό, δεν είναι ούτε σπάνιο, ούτε ανυπέρβλητο. Αρκεί οι τριγύρω να συνειδητοποιήσουν, μετά την αναπάντεχη ανατροπή, πως μονάχα ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη μπορούν να υποκαταστήσουν όλα όσα ο Χρόνος μάς στέρησε. Κι αυτό κατορθώνεται χάρη σε μία πολύτιμη λέξη: την πρόσβαση στο αντικείμενο του πόθου…
Γι’ αυτό και η φυλή των «αοράτων» αγωνίζεται πεισματικά ώστε να κατοχυρωθεί το δικαίωμα της προσβασιμότητας.
Που σημαίνει, πρόσβαση αρχικά στην απρόσκοπτη μετακίνηση.


Πρόσβαση στην εργασία και την ψυχαγωγία.


Πρόσβαση στα υλικά και πνευματικά αγαθά!


Πρόσβαση, άρα, στην επικοινωνία, τη συντροφικότητα και προφανώς, τον έρωτα. Ένα πολυπόθητο δώρο, που φαντάζει δυστυχώς σαν απαγορευμένος καρπός για την πλειονότητα όσων ζουν στον αφιλόξενο πλανήτη της αναπηρίας. Σωματικής, ψυχικής ή πνευματικής - μικρό το διάφορο…


Η εικόνα φαντάζει τραγική. Να διψάς ν’ απολαύσεις τα δώρα της ζωής και του έρωτα, αλλά στο φινάλε να μένεις με τη γεύση του ανεκπλήρωτου. Μία ατελέσφορη απόπειρα ελευθερίας, που αφήνει πίσω της «μία τούφα λυπημένο καπνό κατά το λιόγερμα».


Προσφάτως, οι ειδοποιήσεις του Facebook μού υπενθύμισαν μία εικόνα, πρωτόγνωρη, σε σχέση με την ασφυξία του προηγούμενου αποκλεισμού. Σε κάποια χώρα, λέει, του εξωτερικού, ένας ανάπηρος καθισμένος στο καροτσάκι του, κάνει «παρά - πέντε», πέφτοντας από μία πανύψηλη γέφυρα… Η απόλυτη πρόσβαση στο όνειρο. Η υπέρτατη φυγή. Η υπέρβαση, κυρίως, του φόβου και του αποκλεισμού!


Δίχως δεύτερη σκέψη, την ανέβασα ξανά στο προφίλ μου, κάνοντας μία ευχή:
«Σύντομα, να πάψω να βλέπω τους ίδιους αόρατους ανθρώπους, στον τόπο μου. Καιρός, επιτέλους, να δούμε και κάποιους ιπτάμενους! Το μπορούν, και κυρίως, το αξίζουν»…

 

 

 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.