The Promise: Μια ταινία για την γενοκτονία των Αρμενίων

 Φίλοι αναγνώστες του Μπακιριού, εύχομαι καλή χρονιά σε όλους σας και για δώρο σας φέρνω μια κριτική, έτσι για να πάει καλά η χρονιά. Ας αναλύσουμε λοιπόν μια ταινία που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και δίχασε το κοινό, το «The Promise» (2016) ή όπως είναι ο ελληνικός τίτλος «Η μεγάλη υπόσχεση».

 

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας είναι ο Terry George και βασικός χρηματοδότης, ο αρμενικής καταγωγής μεγαλοπαραγωγός, Kerk Kerkorian. Ήταν ένα έργο ζωής, αν και πραγματοποιήθηκε μετά το θάνατό του (το 2015), βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και προορισμένο να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη πάνω στη διαβόητη γενοκτονία των ομοεθνών του.

 

O Mikael Boghosian (Oscar Isaac), ένας νεαρός Αρμένιος από το Σιρούν (Νότια Τουρκία) αποφασίζει ν’ ακολουθήσει το πάθος του για την ιατρική. Συνάπτει αρραβώνα με μια συντοπίτισσα του και με τα λεφτά της προίκας ξεκινάει τις σπουδές του στην Αυτοκρατορική Ιατρική Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη, αρχές του 1914. Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται την, επίσης αρμενικής καταγωγής, Anna Khesarian (Charlotte Le Bon), η οποία γύρισε στα πάτρια εδάφη από την Γαλλία. Μαζί της, προστάτης και σύντροφός της, ο Αμερικάνος Chris Mayers (Christian Bale), ένας ιδεολόγος δημοσιογράφος αποφασισμένος να φέρει στο φως το σχέδιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την εξόντωση των εθνικών μειονοτήτων που βρίσκονται εντός των συνόρων της (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι). Όλα κυλούν ομαλά όταν στις 29 Οκτωβρίου 1914 η Τουρκική κυβέρνηση αποφασίζει να πάρει μέρος στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό των Γερμανών.

 

Παρόλο που οι τρεις πρωταγωνιστές μας είναι φανταστικοί χαρακτήρες, όσα συμβαίνουν γύρω από αυτούς είναι αληθινά γεγονότα τα οποία στο τέλος της ταινίας στηρίζονται και με φωτογραφικό υλικό της εποχής. Η σκηνές βίας είναι ωμές και η αθλιότητα της εξόντωσης προβάλλεται με τρόπο ρεαλιστικό. Ωστόσο, η ταινία είχε ένα μεγάλο μείον. Το ερωτικό της τρίγωνο.

 

Πολλές φορές ο πόλεμος και οι βιαιοπραγίες ήταν απλά ένα background για τις ρομαντικές σκηνές του Mikael και της Anna, οι οποίες δεν άφησαν ούτε ένα κλισέ ανεκμετάλλευτο. Καταλαβαίνω ότι σκοπός του Terry George ήταν να δείξει ότι ακόμη και μες στις αντιξοότητες η αγάπη ανθίζει και κερδίζει και δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, αλλά όταν πραγματεύεσαι ένα θέμα τόσο ευαίσθητο όσο μια γενοκτονία καλό είναι να επικεντρώνεσαι εκεί και τυχόν ρομαντικές πλοκές να έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Πολλές φορές βγήκα εκτός κλίματος και ήταν λίγες αυτές οι σκηνές που είχαν την αμέριστη προσοχή μου.

 

Αυτό βέβαια πρόκειται για σεναριακό φάουλ και όχι για αδυναμία ερμηνειών. Ο Oscar Isaac, του οποίου η δημοσιότητά κορυφώθηκε μετά τη συμμετοχή του στη νέα τριλογία Star Wars, έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας και ήταν ένας απ’ τους λόγους που έκαναν την ταινία να έχει μια βαρύτητα. Με έκανε να πιστέψω ότι ο Mikael Boghosian και ο Oscar Isaac είναι το ίδιο πρόσωπο και αυτό είναι ο στόχος κάθε σωστού ηθοποιού. Η Charlotte Le Bon, επίσης συγκινητική, έδωσε μια πολύ καλή ερμηνεία σαν αυτές που μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα. Όσο για τον Christian Bale, τι μπορεί να ειπωθεί που δεν έχει λεχθεί ήδη; Ο άνθρωπος αυτός έχει την ικανότητα να προκαλεί δέος με τις ερμηνείες του ακόμη κι αν εμφανίζεται στο φακό πολύ λιγότερο σε σχέση με τους άλλους. Και δεν εννοώ δέος ως προς το περιεχόμενο των όσων λέει αλλά δέος για τον τρόπο με τον οποίο τα λέει. Οι τρεις πρωταγωνιστές, αλλά και όλοι όσοι συμμετείχαν στην ταινία έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό χωρίς να υπάρχει ούτε μία παραφωνία.

Τέλος, σε φιλμ εποχής, η ενδυματολογία και η σκηνογραφία μπορούν ή να απογειώσουν την ταινία ή να την χαντακώσουν . Αξίζουν λοιπόν, συγχαρητήρια στον Pierre-Yves Gayraud για τον σχεδιασμό των κουστουμιών καθώς και σε όλο το team των σκηνικών με καλλιτεχνικό επικεφαλής τον Dídac Bono. Ακόμη, για τα πανέμορφα πλάνα των χωριών της Τουρκίας, της Κωνσταντινούπολης αλλά και τις φωτογραφικές σχεδόν αναπαραστάσεις βίας, συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν και στον κινηματογραφιστή Javier Aguirresarobe.

 

Γενικά η ταινία ήταν καλή, όχι όμως όσο καλή θα μπορούσε να είναι αν σκεφτεί κανείς το θέμα που πραγματεύεται. Σαν φόρος τιμής στον Αρμενικό λαό δυστυχώς απέτυχε. Ωστόσο, δίνει τροφή για σκέψη, παρουσιάζει τα γεγονότα όπως έγιναν και, αν μη τι άλλο, είναι μια καλή κινηματογραφική παραγωγή. Ελπίζω να δώσει αφορμή σε άλλους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο ή με συναφή θέματα για μια καλύτερη και πιο δυνατή προσέγγιση των βιαιοπραγιών εκείνη την περίοδο.

 

Βαθμολογία 3/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.