Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi

22.12.2017

Πριν από πολύ καιρό, σε έναν γαλαξία πολύ μακριά γεννήθηκαν οι ταινίες Star Wars που έμελλε ν’ αλλάξουν την πορεία του κινηματογράφου όπως τον ξέραμε και ν'αποτελέσουν το πιο διαδεδομένο σημείο αναφοράς στην ποπ κουλτούρα. Για μεγάλο διάστημα οι ταινίες του σύμπαντος του George Lucas ήταν η λατρεία μόνο λίγων οι οποίοι (ε, ας το παραδεχτούμε) δεν ήταν και τα πιο δημοφιλή παιδιά. Όλα άλλαξαν το 2015 που η καινούργια τριλογία έκανε την εμφάνισή της και τα πλήθη (είτε παλιοί θαυμαστές που δικαιώνονταν είτε άτομα που δεν είχαν ιδέα από Star Wars) άρχισαν να συρρέουν στις αίθουσες του κινηματογράφου για να πάρουν μια γεύση από άλλον γαλαξία. Κι έτσι φτάσαμε στην 9η (ναι, βάζω και το Rogue One μέσα) ταινία Star Wars, το «The Last Jedi» που σημειώνει μία βδομάδα προβολών από την πρεμιέρα του (15/12/2017).

 

Ναι – ρε – φίλε ! Η Disney πήρε τα ινία, προσέλαβε τον Rian Johnson κι αυτός με τη σειρά του πήρε τον κόσμο του George Lucas και έφτιαξε μία από τις πιο επικές ταινίες Star Wars που έχουμε δει ποτέ σ’ αυτόν τον έρμο τον πλανήτη.

Το story έχει ως εξής : Η Rey (Daisy Ridley) μαζί με τον Chewbacca και τον R2D2 φτάνει στο νησί Ahch-To, τη βάση του ιερού ναού των Jedi, για να πείσει τον πανίσχυρο δάσκαλο και μοναδικό jedi, Luke Skywalker (Mark Hamil) να βοηθήσει τον αγώνα της Αντίστασης εναντίων του Πρώτου Τάγματος. Παράλληλα, η Αντίσταση με στρατηγό την Lea Organa(Carrie Fisher) προσπαθεί να εξουδετερώσει τις δυνάμεις του Τάγματος που απειλούν με ολική καταστροφή τα εναπομείναντα ψήγματα της. Μέσα σ’ όλον αυτό τον πανικό ο Kaylo Ren (Adam Driver) επιχειρεί να προσεγγίσει τη συνείδηση της Rey για να εντοπίσει τη θέση του Luke και ν’ αποδείξει την αξία του στον Ύπατο Αρχηγό του Τάγματος, Snoke (Andy Serkis).

 

Ναι μην περιμένετε να καταλάβετε τι παίζει. Πηγαίντε να δείτε τις προηγούμενες ταινίες πρώτα.

 

Η αλήθεια είναι ότι έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το The Last Jedi. Απ’ τη μια δεν μπορώ να κρύψω τον ενθουσιασμό μου που αυτό το έπος συνεχίζεται δυναμικά κι απ’ την άλλη υπήρχαν κάποια πράγματα τα οποία με έκαναν να κουραστώ και να βγω απ’ τη μαγεία του σύμπαντος. Ας δούμε λοιπόν θετικά και αρνητικά της ταινίας χωρίς spoilers (σας το υπόσχομαι).

 

Είναι πολύ ενθαρρυντικό το ότι η Disney έχει πιάσει τον παλμό των θαυμαστών του Star Wars και πάντα παρουσιάζει ταινίες που ικανοποιούν τις προσδοκίες και πολλές φορές τις ξεπερνούν. Σ’ αυτή την ταινία λοιπόν απολαύσαμε αυτό που χρειαζόμασταν μετά το The Force Awakens . Χτίσιμο χαρακτήρων. Όλοι οι ήρωες από τους πιο παλιούς μέχρι και τους πιο καινούριους αποκτούν ψυχολογική υπόσταση και κινούνται ανοδικά προς μια βελτίωση ή έστω αναζήτηση του εαυτού του. Έτσι εκτιμήσαμε ακόμη περισσότερο χαρακτήρες όπως αυτόν του Poe Dameron (Oscar Isaac), της Rey και του Kaylo Ren οι οποίοι όφειλαν να εξελιχθούν ή να αναλυθούν αφού αποτελούν οργανικά μέλη της νέας τριλογίας. Ακόμη και οι χαρακτήρες του Luke και της Lea σκιαγραφήθηκαν πολύ περισσότερο σ’ αυτή την ταινία απ’ ό,τι και στις δύο τριλογίες μαζί !

 

Το The Last Jedi μας πρόσφερε συγκίνηση, δράση, νοσταλγία και γέλιο κι όλα αυτά πλαισιωμένα από τα πανέμορφα πλάνα και εφέ που έτη φωτός μακριά (συγγνώμη). Συγκλονιστική ήταν φυσικά και η μουσική της ταινία με σεβασμό στα αρχικά soundtracks και με αρμονικές προσθήκες που συνοδεύουν άψογα τη δράση των προσώπων.

 

Και φυσικά τίποτα δεν θα ήταν αρκετά καλό αν το καστ δεν μας κάλυπτε. Το καστ, λοιπόν όχι απλώς μας κάλυψε αλλά μας συγκίνησε. Ο Mark Hamil έδειξε τι πάει να πει Jedi και Force, μας έκανε να γελάσουμε, να κλάψουμε και να πορωθούμε κάθε φορά που τον έπιανε ο φακός. Ο Adam Driver επίσης στάθηκε πολύ καλύτερα από την πρώτη ταινία και πιστεύω πως η εξέλιξη χαρακτήρα δεν συνέβη μόνο στον Kaylo Ren αλλά και στον ίδιο τον ηθοποιό ο οποίος μας έδωσε μια ώριμη και δυνατή ερμηνεία. Και φυσικά τι να πει κανείς για την Πριγκίπισσά μας; Η Carrie Fisher μας άφησε άλλο ένα επικό Star Wars κι άλλη μία δυναμική, ατρόμητη Lea που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Όλοι κλάψαμε λίγο…αλλά κάτσαμε.

 

Και τώρα που είπαμε τα καλά…ας πούμε και τις αδυναμίες. Δεν ξέρω κατά πόσο ο σκηνοθέτης Rian Johnson έχει αποδειχτεί καλός στη δουλειά του πάντως σ’ αυτή την ταινία έδειξε ότι δεν το πολύ-κατέχει το άθλημα. Εμένα προσωπικά μου έδωσε την αίσθηση ενός ενθουσιασμένου πρωτάρη που θέλει να κάνει τα πάντα, αγχώνεται, έχει δυο τρεις καλές ιδέες και αυτό που παρουσιάζει τελικά είναι ένα ασύνδετο συνονθύλευμα από σκηνές. Επίσης, όταν αποφασίζεις να φτιάξεις μια ταινία 152 λεπτών (2ωρ. και 32λ.) καλό είναι να συμπεριλάβεις μέσα πράγματα που συμβάλουν στην εξέλιξη της πλοκής και όχι απλές προσθήκες δράσης χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Τα 32 λεπτά της ταινίας θα μπορούσαν να μην υπάρχουν καν και η ύπαρξή τους έδινε την εντύπωση extended έκδοσης που βλέπεις τα κομμάτια που δεν μπήκαν στο final cut.

 

Ακόμη, με πολύ επιφύλαξη και βαριά καρδιά θέλω να θίξω λίγο το χιούμορ της ταινίας. Ανέκαθεν τα Star Wars χαρακτηρίζοντας από ένα αποδομητικό χιούμορ που λειτουργούσε είτε ως comic relief είτε ως σχόλιο της ίδιας της ταινίας στον εαυτό της. Το χιούμορ αυτό παρουσιάστηκε με πολύ διασκεδαστικό τρόπο στο The Force Awakens και, όπως λέγαμε και πριν περί παλμού των θαυμαστών, η Disney αποφάσισε ότι αρέσει στον κόσμο και σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα να το ενισχύσει με αποτέλεσμα ατάκα παρά ατάκα να πετάγεται ένα κωμικό στοιχείο εμποδίζοντας πολλές φορές την συγκίνηση του θεατή να ολοκληρωθεί. Κοίτα να δεις Disney. Το comic relief είναι ακριβώς αυτό, κωμική συναισθηματική αποφόρτιση. Για να πετύχει πρέπει πρώτα να με χτυπήσεις αλύπητα με συναίσθημα και δράση αλλιώς είναι απλά ένας τρόπος να με βγάλεις από το συναίσθημα που εσύ η ίδια προσπαθείς να δημιουργήσεις.

 

Και τέλος, καλό είναι να έχουμε στο νου μας αυτό το μέτρον άριστον που λέγανε οι αρχαίοι, έχουν πει κανά δυο καλά. Μιλάω, βέβαια για τις αναφορές στις προηγούμενες ταινίες Star Wars. Είναι πολύ διασκεδαστικό όταν η μία ταινία κλείνει το μάτι στην άλλη και οι παλιοί fans βλέπουν ότι οι ώρες που πέρασαν διαβάζοντας τα trivia της ταινίας δεν πήγαν χαμένες αλλά παρακαλώ, μην εκμεταλλεύεστε τη νοσταλγία μας για να κερδίσετε την εκτίμησή μας. Οι καινούριες ταινίες δεν χρειάζεται να αναφέρονται συνέχεια στις παλιές για να αυτοπροσδιοριστούν. Ειδικά όταν έχουν τόσο μεγάλη αποδοχή από τους θαυμαστές. Δείχνει έλλειψη φαντασίας και εξαναγκάζει την συγκίνηση πράγμα που μπορεί να σε κάνει να χαίρεσαι όταν πρωτοβγαίνεις απ’ την αίθουσα του κινηματογράφου αλλά σε αποτρέπει από το να δει ξανά και ξανά την ταινία και να την απολαμβάνεις το ίδιο κάθε φορά.

 

Ίσως να είμαι λίγο αυστηρή απλά νομίζω ότι είναι καλό ν’ αφήνουμε τον ενθουσιασμό και την αγάπη μας για μια ταινία στην άκρη και να την βλέπουμε με κριτική σκέψη ειδικά όταν πρόκειται για ταινίες – σταθμούς. Διότι αν δεχόμαστε τα πάντα δεν θα μπορέσουμε να τις προστατέψουμε και θα εκφυλιστούν για να ταιριάζουν στα μέτρα και σταθμά ενός ανίδεου, απαθούς και άσχετου κοινού.

 

Βαθμολογία 4/5

 

Για τους γνώστες η κατάταξη πάει ως εξής :

  1. Star Wars: Episode V The Empire Strikes Back

  2. Rogue One: A Star Wars Story

  3. Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi (Ναι. Είναι τόσο καλό.)

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.