ΦΡΑΠΕΡΓΙΑ

 

Κάθε φορά που έχουμε απεργία και σχεδιάζω να κατέβω στο κέντρο, ένας είναι ο μεγάλος μου εφιάλτης:  Μην έχει κηρυχθεί καμιά γενική απεργία, είναι κλειστά όλα, εμπορικά καταστήματα, φούρνοι, καφετέριες και δεν μπορώ να πάρω να πιω έναν καφέ. Γιατί απεργία και πορεία χωρίς καφέ δε γίνεται, όλοι το ξέρουν αυτό.

 

Δυστυχώς όπως όλοι, έτσι κι εγώ τιμώ πάντα τις μονοήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις με τον  κυνικό μικροαστισμό που απαιτεί η περίσταση. Ξυπνάω αργούτσικα, κάνω μια τεμπέλικη βόλτα στα μαγαζιά, παίρνω καφέ και κατευθύνομαι προς το σημείο όπου θα γίνει η συγκέντρωση. Καμιά φορά περνάω και μπροστά από τα ΕΛΤΑ ή τον ΟΤΕ για να πληρώσω κανέναν λογαριασμό με την ευκαιρία, κοιτάω, τι να δω, απεργία, ρε σα δε ντρέπεστε λίγο λέω γω.

 

Σαφώς, όλοι ξέρουμε ότι οι μονοήμερες απεργίες δεν αλλάζουν τίποτα και όλοι όσοι συμμετέχουμε, φερόμαστε σαν να πάμε εκδρομή με το σχολείο. Την επόμενη φορά λέω να φέρω και καμιά μπάλα να παίξουμε 5 επί 5 (ούτως ή άλλως τόσοι είμαστε). Όταν έχει καλό καιρό, κάνουμε και τη βόλτα μας μέσα στην πόλη, περνάμε με την πορεία από γειτονιές που σπανίως επισκεπτόμαστε, χαζεύουμε και καμιά βιτρίνα, ξεπιάνονται και λίγο οι αστυνομικοί που είναι όλη μέρα καβάλα στις μηχανές, γενικά έχει και μια θετική πλευρά το όλο πράγμα.

 

Αλλά κυρίως η απεργία είναι η μέρα που περιμένει η αγορά για να κινηθεί. Ρουχάδικα ξεπουλάνε, τσιπουράδικα στερεύουν από ρακή, καφετέριες δεν προλαβαίνουν τις παραγγελίες, γενικά οι επιχειρηματίες τις κρυφογουστάρουν τις απεργίες κι ας γκρινιάζουν. Εντάξει, οι υπάλληλοι υποφέρουν και βλαστημάνε, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα ρε παιδιά.

 

Έχω προλάβει απεργίες διαρκείας στον κλάδο μου παλιότερα που έμπαιναν στο στόχαστρο οι συλλογικές συμβάσεις. Οι θυσίες ήταν μεγάλες -έχω πάρει και μισθό 1,84- αλλά ποτέ δεν πήγαιναν χαμένες. 

 

Αυτό που θα θυμάμαι όμως για μια ζωή είναι όταν είχε διαδοθεί ότι θα έκλεινε η παθολογική κλινική του νοσοκομείου της πόλης, που σημαίνει ότι αργά ή γρήγορα θα έκλεινε και το νοσοκομείο. Μια ολόκληρη πόλη παρέλυσε, έκλεισαν όλα, και μια τεράστια λαοθάλασσα κατευθύνθηκε προς το νοσοκομείο το οποίο κλείσαμε σαν μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα. Ήταν υπέροχο συναίσθημα -αν και δεν είχα πιει καφέ- το να ενωνόμαστε όλοι οι άνθρωποι για ένα τόσο βαθιά πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. 

 

Τελικά η παθολογική κλινική δεν έκλεισε, εμείς πάντως καλού κακού κόψαμε τα πολλά τηγανητά και τα λιπαρά. Δεν είναι τώρα θυσία αυτό; 

 

 

 

 

 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.