"The World's End": Γέλιο μέχρι τελικής πτώσης

15.12.2017

Αγαπητοί Μπακιριώτες και Μπακιριώτισσες, επηρεασμένη κι εγώ από το εορταστικό κλίμα που επικρατεί άρχισα να ψάχνω μια ταινία να σας προτείνω για τις γιορτές. Η ταινία, λοιπόν, του Edgar Wright «The World’s End» (2013) μου φάνηκε ιδανική για να τη δεις με φίλους, ξαδέρφια, αδέρφια ή και μόνος/η σου μια κρύα νύχτα του χειμώνα, όχι επειδή σχετίζεται με τα Χριστούγεννα, αλλά επειδή έχει όλα τα συστατικά μια καλής, παρείσικης κωμωδίας.

 

Η ταινία αυτή είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του Edgar Wright «Cornetto» που αποτελείται από 3 αυτοτελείς βρετανικές κωμωδίες δικής του σκηνοθεσίας και σεναρίου, του τελευταίου σε συνεργασία με τον Simon Pegg. Οι ταινίες έχουν ανθολογικό χαρακτήρα και δεν συνδέονται μεταξύ τους, επομένως δεν χρειάζεται να δείτε τις προηγούμενες δύο για να παρακολουθήσετε την τρίτη.

 

Στο «The World’s End» λοιπόν, γνωρίζουμε τον Gary King (Simon Pegg), έναν μοναχικό σαραντάρη που έχει ακόμη την ψυχοσύνθεση ενός εφήβου. Πλήρως απογοητευμένος από τη ζωή του, μαζεύει την «παλιοπαρέα», Andy Knightley (Nick Frost), Oliver Chamberlain (Martin Freeman), Steven Prince (Paddy Considine) και Peter Page (Eddie Marsan) για να φέρουν εις πέρας αυτό που δεν κατάφεραν όταν ήταν νέοι. Να γυρίσουν και τις 12 παμπ της μίζερης γενέτειράς τους και να πιούν μία μπύρα στην κάθε μία. Αναβιώνοντας λάθη και πάθη του παρελθόντος, η παρέα ξεκινάει την πορεία της στον ένδοξο δρόμο της μπύρας, όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιεί ότι η πόλη τους έχει καταληφθεί…από εξωγήινα ρομπότ (ΕΞΩΓΗΙΝΑ ΡΟΜΠΟΤ). Θ’ αλλάξουν οι προτεραιότητες τους ή θα κάνουν τα πάντα για να φτάσουν στην τελευταία παμπ και να πιούν και το τελευταίο λίτρο;

 

Ναι, ναι, το ξέρω, ακούγεται χαζό, όμως είναι ιδιοφυές. Όλη η ταινία είναι μια συμβολική αποτύπωση της ψυχολογίας ενός μεσήλικα που δεν μπορεί ν’ αποδεχτεί ότι απ’ τα ένδοξα εφηβικά του χρόνια έχει μείνει μόνο η ανάμνηση. Ολόκληρη η τριλογία έχει ως ενωτικό κρίκο ακριβώς αυτή την τάση μεγάλων αντρών να συμπεριφέρονται σαν παιδιά.

 

Πέρα από το απογειωτικό βρετανικό χιούμορ η όλη κωμικότητα της ταινίας πηγάζει και είναι αναπόσπαστο κομμάτι και της σκηνοθεσίας της. O Edgar Wright, όπως μας έμαθε και στην ταινία του, Scott Pilgrim vs. The World, χρησιμοποιεί την κάμερα όχι ως απλό εργαλείο απεικόνισης αλλά ως μέσο μέθεξης στην ταινία, ως αυτό καθ'αυτό κωμικό στοιχείο, ως μια «παιδική χαρά» στην οποία οι ηθοποιοί καλούνται να παίξουν.

 

Οι ερμηνείες είναι εξίσου απολαυστικές και ξεκαρδιστικές. Όλοι οι ηθοποιοί "δίνουν ρέστα" ενσαρκώνοντας καρικατουρίστικους τύπους αντρών στην κρίσιμη ηλικία 40-50, με τον Nick Frost και τον Martin Freeman (a.k.a Bilbo Baggins) να ανεβάζουν το επίπεδο. Όσο για τον Simon Pegg που είναι και ο βασικός χαρακτήρας, πρέπει να πω πως βγήκε από την πεπατημένη των ρόλων που είχε υποδυθεί ως τώρα και παίζει με μεγάλη επιτυχία τον άντρα που παλεύει απεγνωσμένα μέσα του για να συμβιβάσει ένα ιδανικό παρελθόν της νιότης με την σκληρή πραγματικότητα της μέσης ηλικίας.

 

Για μένα το «The World’s End», αλλά και η τριλογία ολόκληρη, αξίζει στο μέλλον να αναγνωρίζεται ως καλή καλτ ταινία που έχει πολλά να προσφέρει στον σκηνοθετικό τομέα, αλλά και να χαρίσει απεριόριστο γέλιο που προκύπτει όχι από ηλίθιο αλλά έξυπνο, φιλοσοφημένο, κουτουρού, βρετανικό χιούμορ. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.

 

Βαθμολογία: 3,5/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.