Θα παίζεται πάντα εκείνο το παιχνίδι - που δεν θα ξέρουμε τους κανόνες

Φωτό: Μάριος Λώλος

 

Ένα ζευγάρι παπούτσια, κανένα βιβλίο, καμιά καριέρα κι ύστερα, εδώ...με μία ντιζαϊνάτη συσκευή τηλεφώνου, με κάρτα κομπλέ και με 80 τραγούδια. Λογαριασμοί καταθέσεων μηδέν, εμπριμέ παπλωματοθήκες ασορτί, και μετά σκληρή καθημερινότητα. Ταξιδιώτης δίχως πυξίδα, που απαιτεί το θάρρος να είναι στάση ζωής. Που θα σου δίνει (τη) δική σου ξεχωριστή θέση στον κόσμο αυτό.

 

Παρατηρούσα τον πεζόδρομο στα Εξάρχεια, απέναντι απο τον οποίο πίνω κάποια απογεύματα τον καφέ μου. Υπάρχει μια καντίνα με έναν ωραίο τύπο που βρέθηκε να φτιάχνει φαλάφελ σε έναν πεζόδρομο του κέντρου της Αθήνας. Σκέφτομαι πόση ταλαιπωρία τράβηξε, πόσα σωσίβια χρειάστηκε να φορέσει, πώς να του είχαν φερθεί μέχρι να φτάσει εδώ. Ποια να ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκε στη γειτονιά που μεγάλωσε κι αν θυμάται την τελευταία του ωραία μέρα πριν φύγει από αυτήν. Ο "φίλος μας", γύρω στα τριάντα και κάτι, φοράει το χαμόγελό του. "Ξένος", τον αγαπούν πολύ κάποια παιδιά. Πάνε -τα βλέπω συχνά- στην καντίνα και ψωνίζουν φαλάφελ και συζητούν μαζί του. Στην καντίνα, την επινόησή του, όλα τακτοποιημένα και καθαρά. Τα μιλήσαμε και μαζί, μια μέρα που ψώνισα κι εγώ φαλάφελ. "Το καλύτερο!..αυτοσχέδιας καντίνας πεζοδρόμου". Το παλικάρι είναι ευτυχισμένο στα Εξάρχεια, δε φοβάται, χαμογελάει. Λογικό σκέφτηκα. Εδώ είναι Εξάρχεια. Και δεν τους δέρνουνε οι χρυσαυγίτες όπως στις άλλες γειτονιές του κέντρου. Θαυμάζω το κουράγιο όλων των ανθρώπων με την κρίση αλλά περισσότερο τους μετανάστες. Για τη δύναμή τους και που συνεχίζουν να αγωνίζονται. Μέσα στον δαιδαλώδη λαβύρινθο αυτού του κόσμου. Ζω στα Εξάρχεια όπου κοπέλες με μαντίλες συνυπάρχουν με μοϊκάνες και φθαρμένα all star. Και με κορίτσια πάνω σε τακούνια όπου έχουν θεϊκές γάμπες. Συνυπάρχουν επειδή υπάρχει κοινός νους. Κι αυτό δεν οφείλεται στην πλατεία Εξαρχείων κι ούτε στο άβατο. Αλλά στην ιδέα των ελεύθερων Εξαρχείων. Πώς μπορεί μια πόλη με τόσους μετανάστες, όπως η Αθήνα, να επιβιώσει χωρίς κοινό λόγο - και περισσότερο οι γυναίκες-; Πίσω από τις μαντίλες βλέπεις στα βλέμματα και ομορφιά αλλά και θράσος που σε απωθεί.

 

Φυσικά το ζήτημα όλο δεν είναι αισθητικό, αλλά υπαρξιακό. Καλοί μετανάστες οι μεν, κακοί μετανάστες οι δε. Μπαλάκι οι μετανάστες. Της "πολιτικής ορθότητας" και "του λαϊκισμού της εγκληματικής συμμορίας Χ.Α.". Το καλό και το κακό, σα να λέμε μια θεολογική διαφορά, που στηρίζεται στην ακύρωση της δύναμης του λόγου. Οι ανθρώπινες κοινωνίες χαρακτηρίζονται από τις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται έναν κοινό πολιτισμό· Η δημοκρατία απαιτεί ελεύθερο λόγο και κοινό νου, και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει. Διότι ακόμα και οι μαντίλες με τις δυτικές περήφανες γάμπες έχουν κι αυτές η κάθε μια τους αλαζονεία. Κι αν πάμε και στα μοντέρνα πια δικαιώματα των γυναικών...Ποια δικαιώματα και παπαριές όταν ακόμα στο φέισμπουκ γίνονται αναφορές και πέφτουν προφίλ με την εμφάνιση του γυναικείου στήθους και θηλασμού...

 

Στο κέντρο της πρωτεύουσας, το Σύνταγμα, ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, έδωσε, την Τρίτη 12 Δεκεμβρίου, στις 19.00, το σύνθημα για την επίσημη φωταγώγηση της πόλης. Ανάβοντας το μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο οι πολίτες με μολότοφ. Και αποφασίστηκε να παίξει το Killing In The Name Of των Rage Against the Machine. Με τον Κυριάκο, αυτά τα πράγματα δεν θα συνέβαιναν στα σινεμά!

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.