"Δώστε μου ένα σημείο να στηριχθώ και θα κινήσω τη Γη"

Αυτή ήταν μια παρατήρηση του Αρχιμήδη στην αρχαιότητα, η οποία προέκυψε όταν αυτός επεξεργαζόταν στην πράξη κάποιες θεωρίες του γύρω από τους μοχλούς. Η γνωστή αυτή φράση του (δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω) επεκτείνεται όμως και πέρα από τα χωράφια της μηχανικής ή της τεχνολογίας και των κατασκευών. Σήμερα, χαρακτηρίζει όσο ποτέ την πιο σημαντική προϋπόθεση του ανθρώπου, προκειμένου να πιαστεί από κάπου, είτε από ένα όραμα, είτε από μια ιδέα -άσχετα αν αυτά βρίσκονται στο απλό πεδίο της θεωρίας ή αν ξεκινούν κιόλας να σφυρηλατούνται πραγματικά. Για την ειρωνεία όμως, παράλληλα, στο σήμερα καμία ιδέα δεν φαίνεται να πείθει ή να «μεθάει» μαζικά. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει κανένα μαζικά αποδεκτό συγκροτημένο ανθρώπινο όραμα, που να θέτει σε κίνηση τον κόσμο. Αντίστοιχα και δεν υπάρχει καμιά αριστερά ικανή να βγάλει τον κόσμο εμπνευσμένο μαζικά στους δρόμους. Όταν ο κόσμος δεν έχει «ένα σημείο να στηριχθεί», και η Γη μένει και ακίνητη.

 

Το '30 και το '40 -για να μην πάμε πιο πίσω- ήξερες. Ο κομμουνισμός  -ο όποιος «κομμουνισμός» ή «σοσιαλισμός» κι αν ήταν αυτός- υπήρχε στον χάρτη. Αν άπλωνες το χέρι σου πάνω στην χάρτινη υδρόγειο και ψηλαφούσες γραμμικά ανατολικά από τα βαλκάνια προς τα πάνω, θα τον έβρισκες κάποια στιγμή με την άκρη του δαχτύλου σου. Εκείνο το σημείο λοιπόν στο χάρτη, στα μάτια και στις ελπίδες πολλών ανθρώπων της εποχής, ακόμα και βαθιά θαμμένο μέσα στα θέλω τους, ήταν ένα «όνειρο» μια «ελπίδα» για ένα καλύτερο αύριο.

 

Μπροστά στον κατοχικό υποσιτισμό που επέβαλαν οι Ναζί στην Ελλάδα, ο Έλληνας αγρότης και εργάτης, αντικρίζοντας τα Γερμανικά καμιόνια που καταδίκασαν την οικογένειά του στην πείνα, τον γιό του στα βουνά και την κόρη του στο κτήριο της Οδού Μέρλιν, σαν μελλοθάνατος που όμως αψηφά τον Καίσαρα και δεν τον χαιρετά, του απηύθυνε αφορισμό αντί για χαιρετισμό «Ζήτω ο Στάλιν» «Ζήτω η ΕΣΣΔ»! Αυτό δεν σημαίνει πως υπερασπιζόμαστε στο σήμερα -θα ήταν νηπιακό σφάλμα-  τα σταλινογενή λάθη, τις δολοφονίες, τις οπισθοδρομήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, και την καταπίεση της εργατικής τάξης της Ρωσίας επί Στάλιν. Πως ξεπλένουμε τα λάθη των Σταλινοκαθοδηγούμενων κομματικών ηγεσιών και τις προδοσίες, για να αισθανόμαστε εμείς καλά στον φαντασιακό μας κόσμο, απέναντι στο κενό του σήμερα.  

 

Οι λαοί πολλές φορές δεν έχουν τις ηγεσίες που τους αρμόζουν. Σημαίνει  όμως πως κατανοούμε τους ανθρώπους με βάση την εποχή τους. Και το να πεθάνει κάποιος εκείνη την εποχή για τον Στάλιν και την Ρωσία απέναντι στους Ναζί σημαίνει πως πέθαινε για ένα πανανθρώπινο όνειρο, για μια καλύτερη και τίμια ζωή που δεν υπήρχε ούτε και στην Ρωσία εκείνης της εποχής. Όμως για αυτόν ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς του.

 

Πίσω στο σήμερα. Ο κομμουνισμός, αν δεν φαντάζει γραφικός στους ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ τους επαφή με αυτές τις ιδέες και με αυτήν την αριστερά, φαντάζει σίγουρα άκαιρος, μακρινός ή στην χειρότερη εφιάλτης. Το ίδιο και στους νέους. Και αυτό γιατί μαζί με την κατάρρευση του ανύπαρκτου, κατέρρευσαν και στις συνειδήσεις των ανθρώπων τα, από γενιά σε γενιά, σύμβολά του, μιας και ταυτίστηκαν καπηλευτικά από τα καθεστώτα που ήθελαν να ονομάζονταν σοσιαλιστικά με την πιο σκληρή καταπίεση και πείνα. Ήταν ανείπωτη η χαρά των απλών ανθρώπων των εργατών και της νεολαίας στη Βουλγαρία και στην Ουγγαρία όταν γκρέμιζαν τα αγαλμάτινα σφυροδρέπανα από τις δημόσιες υπηρεσίες και τις προτομές του Λένιν. Που πριν τόσα χρόνια η μορφή του Λένιν ήταν συνώνυμο της ανάστασης. Παράλληλα και η αριστερά, που δεν είναι ξεκάθαρη για όλα αυτά, δεν μπορεί να πείσει και αυτόν τον κόσμο, πόσο μάλλον τους νέους.

 

Η αποτυχία, ως σημερινή κατάληξη, διαφόρων αριστερών/επαναστατικών οργανώσεων και κομμάτων να συσπειρώσουν έναν κόσμο, να τον ατσαλώσουν με την χρυσή της ιδεολογίας πανοπλία (παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι της ΕΠΟΝ) απέναντι στην εφιαλτική κρίση του καπιταλισμού, είναι κάτι παραπάνω από καταφανής. Δηλαδή, το πολιτικό κενό εκπροσώπησης και η πολιτική αδυναμία και υποχώρηση -αν θέλουμε να μιλάμε με όρους μαζικότητας- σε αντιπαράθεση με άλλες εποχές. Και ειδικά στην νεολαία.

 

Είδαμε αυτό το διάστημα για ακόμα μια φορά ξύλο μέσα στις φοιτητικές παρατάξεις των ΕΑΑΚ, ασυνεννοησία και προχειρότητες, έλλειψη διαλόγου ακόμα και έμφυλες επιθέσεις ανάμεσα σε συντρόφους. Η «σύνθεση» και ο «εμπλουτισμός» των απόψεων και των ιδεών, όπου όλα τα μέτωπα επικαλούνται για να χαρακτηρίσουν την ύπαρξη ενωτικών εγχειρημάτων, παραμένει ένα τυπολογικό ευφυολόγημα, πολλές φορές για να αποκρύψουν τον ενδοκομματικό ή κινηματικό εμφύλιο όπου κυριαρχεί, την έλλειψη ενότητας, αλλά και τις διαφορετικές θεωρητικές καταβολές τους. Και τα παραπάνω περιστατικά, και ακόμα και άλλα, αποδεικνύουν περίτρανα πως όσο σημαντική είναι η μετωπική ενότητα στην μάχη, άλλο τόσο έμπρακτη δεν είναι στο σήμερα.

 

Κυριαρχεί το πολιτικό κουτσομπολιό και ο σεχταρισμός. Με αποτέλεσμα αντί για μαχητικές και μαζικές πρωτοβουλίες αντεπίθεσης, να έχουμε ένα σύρσιμο πίσω από τις καταστάσεις που μας ξεπερνάνε μέσα στους συσχετισμούς, ακόμα και ακολουθητικούς ρόλους.  Η νεολαία, κυρίως οι φοιτητές που λόγω της θέσης τους στα πανεπιστήμια -που ανέκαθεν ήταν χώροι παραπάνω ριζοσπαστικοποίησης και διακίνησης νέων ιδεών- μέσα σε αυτήν την όλη κατάσταση και με αυτούς τους συσχετισμούς πολιτικοποιούνται τελείως διαφορετικά με άλλες εποχές.

 

Πλέον, σε μια μνημονιακή εποχή, σε μια απογοήτευση και παράλληλα και σε μια άγρια επίθεση από τους πάνω, υπάρχει μια στροφή στην πρόχειρη, στην μαζική πολιτικοποίηση και όχι στην ποιοτική. Πλέον δεν εκπαιδεύονται από τις οργανώσεις αγκιτάτορες με βάθος πολιτικής σκέψης μέσα στους νέους -λίγοι το κάνουν-  αλλά μια τάση προς «στελέχη» τα οποία θα είναι ικανά να καταναλώνουν τις εκτιμήσεις της κομματικής γραφειοκρατίας αναπαράγοντας συνθηματικά και οπαδικά. Αυτή η διαδικασία πολιτικοποίησης των νέων θυμίζει περισσότερο ένταξη σε οπαδικό σύνδεσμο παρά σε κόμμα. Είναι μια πατριωτική-κομματική στάση. Απότοκο ίσως και της αδυναμίας συσπείρωσης ενός κόσμου, απότοκο ίσως και της εκλογιστικής διάθεσης διαφόρων οργανώσεων, μετά τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος θα πίστευε παλαιότερα πως ΑΡΙΣ και ΑΡΑΣ θα έπαιρναν στα χέρια ζώνες και παλούκια απέναντι σε παλιούς συντρόφους τους; Γιατί το επαναστατικό κόμμα πρέπει να είναι σχολείο μαζικής ηθικής αλλά και πολιτικής μόρφωσης και ατομικής παραγωγικής σκέψης. 

                                                                                

Από την άλλη όμως ίσως δεν υπάρχει και η ατομική θέληση για ιδεολογική σπουδή, κατάρτιση και εντρύφηση. Ίσως πλέον οι ιδέες και η επίκληση στους κλασικούς, στα βιβλία, δεν είναι μεθυστική ούτε καν ελκυστική στους νέους, παράγωγο ενδεχομένως και μιας άλλης μικροαστικής νοοτροπίας και τρόπου ζωής που όμως και αυτή, λόγω κρίσης, φθίνει. Φυσικό, λοιπόν, να συναντάμε και χρυσαυγίτικες πλέον ή και ασφάλιτικες συμπεριφορές και νοοτροπίες. Όταν αδυνατείς να πείσεις επιστημονικά έναν κόσμο για την αλλαγή που ευαγγελίζεσαι, γνωστό, πας να τον πείσεις με υπεραριστερούς, πυροτεχνηματικούς και θεαματικούς τρόπους -ακόμα και δολοφονικούς! Και αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της αριστεράς για την νεολαία.

 

Κανείς νέος δεν υπερασπίζεται, δεν δηλώνει κάτι, μιλώντας πάντα για την πλειοψηφία. Και όταν το κάνει δεν διαφέρει πολύ από τον μέσο Παοκτσή ή Αρειανό που σκοτώνεται για τα κέρδη του προέδρου του, χωρίς στοιχειώδη γνώση πολιτικού πολιτισμού. Την ίδια στιγμή το ουσιαστικό διάβασμα και η γνώση είναι άφαντο στην πολιτική καθημερινότητα μας.

 

Για μια νεολαία που ποτέ δεν σταμάτησε  να ψάχνει να ελπίζει και να ανησυχεί, φυσικά. Που ποτέ στις κρίσιμες στιγμές δεν έσκυψε το κεφάλι όταν της διέγραφαν, όταν της τσάκιζαν τα όνειρα. Αυτή η νεολαία για να σταθεί ξανά στο ύψος της, για να μην καταλήξει μια γενιά χαμένη όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι από πάνω, αλλά μια γενιά που θα  κάνει τις δικές της Οκτωβριανές, τους δικούς της Νοέμβρηδες, χρειάζεται και μια επαναστατική αριστερά συμπαγή και ξεκάθαρη, που θα εκπαιδεύει επαναστάτες και όχι «προπονητές» ή «καταναλωτές». Σε διάφορες κατά καιρούς «πρόβες» έδειξε την δύναμη της.  Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι παραπάνω. Ένα σταθερό σημείο δηλαδή «να στηριχθεί»  και να βοηθήσει να κινηθεί η Γη, μια και καλή.

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.