"Anonymous": «Κάθε τέχνη ενέχει πολιτική, αλλιώς θα ήταν απλώς διακόσμηση»

8.12.2017

Φίλοι, αναγνώστες του Μπακιριού, άλλη μια εβδομάδα έφτασε στο τέλος της και ήρθε η σειρά μου να γράψω την καθιερωμένη κριτική. Θα σας προϊδεάσω λέγοντας ότι η ταινία για την όποια θα μιλήσω είναι η αγαπημένη μου όλων και θα σας παραθέσω όλους τους λόγους για τους όποιους θα έπρεπε να την δείτε.

 

Μιλάω λοιπόν για το αριστούργημα του Roland Emmerich, Anonymous (2011).

 

Η ταινία πραγματεύεται την πολύ διαδεδομένη πλέον άποψη ότι ο Σαίξπηρ δεν ήταν ένας απλός ηθοποιός όπως έχουμε μάθει, αλλά ο Κόμης της Οξφόρδης, Edward De Vere, που χρησιμοποίησε το όνομα και το πρόσωπο κάποιου άλλου για να γράψει τα αριστουργήματά του, αποφεύγοντας την κοινωνική κατακραυγή και την επίπληξη της Εκκλησίας. Όλη η πλοκή εντάσσεται στο ιστορικό πλαίσιο της πτώσης της Βασίλισσας Ελισάβετ Α' και την επανάσταση των Έσσεξ εναντίον της.

 

Αυτή η ιστορία είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή πραγματεία πάνω στην πραγματική ταυτότητα του συγγραφέα. Κάθε φορά που την βλέπεις, ανακαλύπτεις κάτι περισσότερο, κάτι πιο βαθύ. Από ένα έργο εποχής, μετατρέπεται σε μια ωδή για την τέχνη του θεάτρου και στη συνέχεια σε ένα επαναστατικό μανιφέστο για το ρόλο της τέχνης στην πολιτική ειδικά σε μια εποχής (βασιλεία της Ελισάβετ Α’) όπου η επιρροή της Εκκλησίας είναι τόσο μεγάλη.

 

Την εποχή αυτή έρχεται να αποτυπώσει, με αριστοτεχνικό τρόπο, ο Roland Emmerich του οποίου η οπτική έχει ήδη αφήσει ιστορία και εξακολουθεί να μαγεύει το κοινό με κάθε σκηνοθετική του απόπειρα. Από τις μεταβάσεις ανάμεσα στα διάφορα χρονικά επίπεδα καθώς και ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αφήγηση, μέχρι τα μαγευτικά πανοραμικά πλάνα του Θεάτρου «Υδρόγειος» (Globe Theater) και του Ελισαβετιανού Λονδίνου, ο Emmerich καταφέρνει να φέρει το παρελθόν στο παρόν και με τον πιο όμορφο τρόπο να επαναφέρει πάλι τον θεατή στην πραγματικότητα. Με το ποιητικά φτιαγμένο σενάριο του John Orloff που μοιάζει με Σαίξπηρ μέσα σε Σαίξπηρ, με την ιδανική μουσική σύνθεση των Harald Kloser και Thomas Wanker αλλά και με τα εκπληκτικά κοστούμια της Lisy Christl, ολοκληρώνεται αυτή η πραγματική οπτικοακουστική απόλαυση.

 

Και φτάνουμε στο καστ…Δεν ξέρω αν έχετε συγκινηθεί ποτέ με την ερμηνεία αυτή καθ’ αυτή, ανεξάρτητα από το λεκτικό της περιεχόμενο, πάντως σ’ αυτή την ταινία το έπαθα πολλές φορές. Ο Rhys Ifans, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κόμη της Οξφόρδης, κάνει κατάθεση ταλέντου και ψυχής και σίγουρα θα συγκινήσει και τον πιο απαθή θεατή. Η Vanessa Redgrave στο ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ γεμίζει με την ερμηνεία της τις σκηνές με ένα της απλό νεύμα, με μια απλή της κίνηση, δείχνοντας τι θα πει ηθοποιός με θεατρική παιδεία. Ο David Thewlis στον ρόλο του William Cecil, του δολοπλόκου συμβούλου της βασίλισσας, για άλλη μια φορά, μεταμορφώνεται και ενσαρκώνει τον χαρακτήρα του με άψογο τρόπο, αλλά και όλοι οι ηθοποιοί αφήνουν το στίγμα τους και συμβάλουν στην απαράμιλλη αρτιότητα της ταινίας.

 

Πραγματικά δεν φτάνουν τα όσα είπα για να εκφράσουν το πόσο μαγική είναι αυτή η ταινία. Μέσα της κρύβει πολλά νοήματα, πολλά μηνύματα, και σπάνια ομορφιά. Από ρομάντζο μέχρι πολιτικό αγώνα, από κωμικά στοιχεία μέχρι δράμα βγαλμένο από ελληνική τραγωδία, είναι μια ταινία γεμάτη, μεστή και ειλικρινής. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.

 

Βαθμολογία: 5/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.