Η Νατάσα Μποφίλιου, η ευρωπαϊκή υστερία και το ιδιόκτητο κίνημα

 

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ασχοληθεί με το αν ένας καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του χωρίς να μας ρωτήσει. Αν και δεν συμβαίνει πάντα, αλλά μόνο όταν η άποψη του εκάστοτε καλλιτέχνη δεν συμβαδίζει με την κυρίαρχη αντίληψη. Αν ένας καλλιτέχνης βγει και δηλώσει πως τα μνημόνια είναι αναγκαία, τότε απλά γίνεται πρωτοσέλιδο, διαφημίζετε σε κάθε μέσο, και μόνο κάποιοι «περιθωριακοί ηττημένοι» αντιδρούν με μέσο τα πληκτρολόγια τους.

 

Ο καλλιτέχνης δεν έχει λιγότερα δικαιώματα από τον μέσο άνθρωπο. Μπορεί κάποιοι λόγω της αναγνωρισιμότητας να θεωρούν πως υπερβαίνει την ανθρώπινη ιδιότητα, μπορεί ακόμα και ο ίδιος να αισθάνεται έτσι μεθυσμένος από τη «δόξα», αλλά είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, και βάσει αυτού πρέπει να μοιράζεται τις ίδιες ελευθερίες, όσο ακόμα υπάρχουν. Φυσικά, το κοινό της απεύθυνσης του ξεπερνάει αρκετά έναν λογαριασμό στα social media, όπως επίσης και η δυνατότητα επιρροής είναι βαρύτερη από οποιουδήποτε «καθημερινού» ανθρώπου. Τι είδους ελευθερία έκφρασης θα ήταν όμως, αν επρόκειτο απλά για μία ελευθερία που χαρακτηρίζει μόνο όσους απευθύνονται σε μικρές ομάδες ανθρώπων καφενειακού βεληνεκούς, ή σε ανθρώπους που η επιρροή τους δεν είναι τέτοια ώστε να νιώθουν πως απειλούνται οι συστημικές δυνάμεις; Ο καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψη του είτε μας λέει πως στη Χούντα πέφτανε για ύπνο με ξεκλείδωτες τις πόρτες όπως ο Σφακιανάκης, είτε μας λέει πως οι αγανακτισμένοι του συντάγματος βολεύτηκαν όπως ο Πορτοκάλογλου, είτε καλεί το προλεταριάτο σε οργανωμένη πάλη όπως η Μποφίλιου. Κάθε άποψη πρέπει να εκφράζεται ελεύθερα, και έπειτα χωρίς καμία αμφιβολία να κρίνεται αναλόγως. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο επίμαχο.

 

Ως προς την κριτική που δέχτηκε η Νατάσα Μποφίλιου για τις απόψεις της σχετικά με την παγκόσμια επανάσταση, τον τροτσκισμό, την οργανωμένη πάλη, αλλά και τη δηλωμένη της ψήφο στο ΚΚΕ, οι περισσότεροι χρήστες του διαδικτύου αντέδρασαν μέσες άκρες με τον ίδιον τρόπο όπως και σε κάθε πολιτική δήλωση οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Κάποιες αναλυτικές διαφωνίες, σε συγκεκριμένα σημεία, και με μετρημένο λόγο, εμφανώς περισσότερες προσωπικές επιθέσεις, με τις απόψεις της Μποφίλιου να είναι αποτέλεσμα ανατροφής, οικονομικής κατάστασης, παρεών και καριέρας. Το γεγονός πως πρόκειται για γυναίκα καλλιτέχνιδα σαφώς πηγαίνει πακέτο με το να συνδυαστούν οι απόψεις της με το χρώμα των μαλλιών της, τα παπούτσια της, και τις ερωτικές της σχέσεις, με τους χρήστες του διαδικτύου να προσπαθούν με ζήλο να αποδείξουν πως ο ένας είναι πιο σεξιστής από τον άλλον. Φυσικά, το trolling είναι αυτό που κυριάρχησε.

 

Μπορούμε να πούμε πολλά για όλες αυτές τις αντιδράσεις, εστιάζοντας κυρίως στις διαφοροποιήσεις που προκαλεί η αναγνωρισιμότητα από μόνη της, όμως όλα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά, και η περίπτωση της Νατάσας Μποφίλιου είχε κάποιες ιδιαιτερότητες.

 

Aπό τη μία πλευρά, το «μέτωπο λογικής», ένα σημαντικό ποσοστό των Μένουμε-Ευρώπη, εξοργίστηκε και έδειξε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό του πέφτοντας σε προσωπικές και σεξιστικές επιθέσεις, ακριβώς όπως αναφέρθηκε πιο πάνω. Όμως δεν ήταν μόνο λογαριασμοί χρηστών με συγκεκριμένα πολιτικά πιστεύω. Ήταν και ένα πλήθος αναγνωρίσιμων προσώπων, βουλευτών, συγγραφέων, δημοσιογράφων, καθώς και ατόμων που θεωρούν πως ο γελωτοποιός στην αυλή του βασιλιά κάνει σάτιρα. Χρησιμοποιώντας τη θέση τους και το βήμα που την συνοδεύει, ο καθένας από αυτούς, επιτέθηκε στη Νατάσα Μποφίλιου, όχι τόσο επειδή δήλωσε τροτσκίστρια ή κομμουνίστρια, αλλά επειδή έθιξε ως δικτατορία τη μαμά Ευρωπαϊκή Ένωση. Από όλα αυτά τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα, περίπου τα μισά -αν όχι λιγότερα- είχαν καταδεχτεί να ασχοληθούν με τον φθηνό καλλιτεχνικό χώρο για να τοποθετηθούν ως προς την περίπτωση του Νότη Σφακιανάκη που χαιρετούσε ναζιστικά στο κέντρο διασκέδασης που τραγουδούσε.

 

Φαίνεται πως για τον «φιλελεύθερο» ελληνικό κόσμο, είναι ανεκτό να είσαι καλλιτέχνης και μέσα στην αναγνωρισιμότητα σου να υποστηρίζεις πως τα μνημόνια είναι εδώ για το καλό μας, πως οι ναζί είναι αντιστασιακοί, πως οι εξωγήινοι έφτιαξαν τον Παρθενώνα και πως είσαι ο άρχοντας της κβαντικής φυσικής, αλλά δεν μπορείς να υποστηρίζεις πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λαών αλλά των τραπεζών. Σε αυτή την περίπτωση θα στολιστείς με διάφορα κοσμητικά επίθετα, που θα αφορούν από το ντύσιμο σου και την προσωπική σου ζωή, μέχρι τους στίχους των τραγουδιών σου.

 

Από την άλλη πλευρά, άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί ή κομμουνιστές, μη έχοντας συνηθίσει οι ιδέες που υποστηρίζουν να ακούγονται από τα στόματα δημοφιλών καλλιτεχνών, θεώρησαν χρέος τους να προστατεύσουν τον αμόλυντο χώρο του κινήματος, και προχώρησαν και αυτοί σε επιθέσεις κατά της Νατάσας Μποφίλιου, που αν και σε μικρότερη κλίμακα, δεν ξέφυγαν κι αυτές από τον προσωπικό και σεξιστικό χαρακτήρα. Κυρίως όμως κρίθηκε το γεγονός πως ψηφίζει ΚΚΕ όντας τροτσκίστρια, καθώς αυτά τα δύο τα συνδέει ένα ασυμβίβαστο, και μάλλον η Μποφίλιου δεν είναι καλά διαβασμένη ή το είπε χωρίς να το εννοεί, για να κάνει εντύπωση.

 

Το γιατί ψηφίζει ΚΚΕ όντας τροτσκίστρια μάλλον μπορεί να μας το απαντήσει η ίδια, χωρίς να έχει την υποχρέωση να το κάνει, όπως δεν είχε την υποχρέωση να μας ρωτήσει για το τι θα πιστεύει και τι θα ψηφίζει. Επιπροσθέτως μπορεί να μας το απαντήσει ο ίδιος ο τροτσκισμός αν οι «διαβασμένοι» επιλέξουν να αρχίσουν όντως το διάβασμα. Το ζήτημα είναι πως η Νατάσα Μποφίλιου δεν ζητάει την ψήφο μας, και δεν απαιτεί να την αποκαλούμε συντρόφισσα. Η Νατάσα Μποφίλιου πιστεύει κάποια πράγματα και τα εξέφρασε, και οι άνθρωποι του κινήματος δεν την πιστεύουμε γιατί δεν μας ταιριάζει με το «ιματζ» της ή την εγκαλούμε γιατί χρησιμοποιεί λέξεις κόκκινο-πανί όπως «τροτσκισμός». Η σύνδεση που έκανε η Μποφίλιου μεταξύ του τροτσκισμού και της παγκόσμιας επανάστασης δείχνει τουλάχιστον πως το έχει γκουγκλάρει. Μία κίνηση που είναι αρκετά δύσκολη για αρκετούς «ιδιοκτήτες του κινήματος» που δεν γκουγκλάρουν καν τις ιδέες τους αλλά τις καταπίνουν αμάσητες μόλις βγουν από το στόμα της εκάστοτες καθοδήγησης. Παρ’όλα αυτά σήμερα στην κυβέρνηση βρίσκονται άνθρωποι που πιθανόν –πιθανόν και όχι- να έχουν διαβάσει περισσότερο Μαρξ από την Μποφίλιου, αλλά όπως φαίνεται στο τέλος το ζήτημα δεν είναι τι διαβάζεις, αλλά τι καταλαβαίνεις, και ποια μεριά επιλέγεις να πάρεις.

 

Η Νατάσα Μποφίλιου επέλεξε να πάρει θέση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά των μνημονίων, κατά των τραπεζών, κατά της Χρυσής Αυγής ( πράγμα που οδήγησε στο να απειληθεί), και υπέρ των αδυνάτων, υπέρ της οργανωμένης πάλης, υπέρ της παγκόσμιας επανάστασης, υπέρ του τροτσκισμού και -κριτικά μεν υπέρ δε- του ΚΚΕ. Κι αυτό το έκανε γνωρίζοντας μάλλον πως μπορεί να χάσει κοινό και όχι να κερδίσει, μιας και δεν έκανε καριέρα μέσα από τα αριστερά φεστιβάλ για να έχει την ανάγκη να την ανατροφοδοτήσει καταλλήλως. Είναι πιο πιθανό για αυτήν λοιπόν να πιστεύει πράγματι όσα λέει, παρά για οποιονδήποτε εξαρτάται η θέση του από το να τα λέει. Και δεν πρόκειται μόνο για θέση καριέρας, αλλά και για θέση σ’αυτόν τον κόσμο. Και σίγουρα είναι πιο πιθανό για αυτήν να είναι αριστερή, από όσους θεωρούν πως οι αριστερές απόψεις είναι ιδιοκτησία τους και θα κάνουν face-control για το ποιον θα δέχονται ανάλογα με την περίσταση.

 

Στην τελική είτε η Νατάσα Μποφίλιου είναι τροτσκίστρια είτε όχι, είτε θεωρεί πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δικτατορία είτε όχι, δεν κάνει κακό στα νέα κοινά να ακούγεται και η παγκόσμια επανάσταση ή η οργανωμένη πάλη. Έχουν κουραστεί να ανοίγουν την τηλεόραση και να βλέπουν «καλλιτεχνικές απόψεις» για εξωγήινους, φαντάσματα, και χουντικούς. Δεν υποστηρίζω σαφώς πως οι δηλώσεις της Νατάσας Μποφίλιου θα προσφέρουν μαζικότητα στο κίνημα, σε καμία περίπτωση. Όμως αν 4-5 πατήσουν λέξεις όπως «οργανωμένη πάλη», «παγκόσμια επανάσταση», ή «τροτσκισμός» στο google και προβληματιστούν με τα αποτελέσματα, είναι κέρδος. Και δεν ξέρω πως μπορεί κάποιος να μην το αντιλαμβάνεται ως κέρδος, εκτός αν έχει αποφασίσει πως η βολική θέση είναι η περιθωριακή θέση. Και τότε πρέπει να προβληματιστούμε για αυτόν, όχι για τη Μποφίλιου.

 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.