Στην Ουράαα!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε πάνω στη γη ένα τρομερό τέρας. Το κορμί του ήταν από τσιμέντο και τα μάτια του από πλέξιγκλας και μέσα του γίνονταν πράγματα και θαύματα. Τρεφόταν κυρίως με χαρτί, πολύ χαρτί και με χρήματα και η ουρά του ήταν φτιαγμένη –άκουσον άκουσον- από ανθρώπους.

 

Τον περισσότερο καιρό κοιμόταν ή περπατούσε αργά και βαριεστημένα, εκνευρισμένο από την ίδια του την ύπαρξη. Μόνο τέλη και αρχές του μήνα κάπως ξυπνούσε και βρυχόταν, πεινασμένο για τις δυο μεγάλες του αγάπες που αναφέραμε πιο πάνω. Κανείς δεν τολμούσε να το σκοτώσει ή έστω να περιορίσει την εγκληματική δράση του κι οι περισσότεροι αρκούνταν στο να το βρίζουν χαμηλόφωνα ή και πιο δυνατά, αρκεί να βρίσκονταν αρκετά μακριά του. Κι όμως, παρά το μίσος που έτρεφαν όλοι οι υπήκοοι για αυτό, όταν το χρειάζονταν του έκαναν χίλιους τεμενάδες για να τους κάνει κάποια εξυπηρέτηση ή για να τους πάρει ως υπαλλήλους του, μήπως και γλιτώσουν από την οργή του.

 

Το τέρας αυτό υπάρχει ακόμη και δεν είναι καθόλου μυθικό. Το όνομά του είναι Γραφειοκρατία, γυρνάει όμως κι αν το φωνάξεις Ελληνικό Δημόσιο.

 

Εκτός από το τσιμεντένιο σώμα και την ανθρώπινη ουρά, η Γραφειοκρατία έχει και πλοκάμια. Αυτά απλώνονται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου και  απειλούν να πνίξουν τα πάντα. Το βαριεστημένο αυτό πλάσμα, βλέπετε, ικανοποιεί τις σαδιστικές του τάσεις με το να βλέπει τους ανθρώπους να αγκομαχούν για πάρτη του.

 

Όταν πεινάει η Γραφειοκρατία, μεγαλώνει η ουρά της. Χιλιάδες ταλαίπωροι πολίτες στοιβάζονται ο ένας πίσω από τον άλλο για να ταΐσουν το ευμέγεθες θηρίο. Εκνευρισμένοι, κουρασμένοι αλλά και φοβισμένοι, κάθονται υπομονετικά μέχρι να καταδεχθεί το Ελληνικό Δημόσιο να καταβροχθίσει την πενιχρή τους εισφορά. Βλέπετε, το κτήνος αυτό ορέγεται τα ψίχουλα αλλά αφήνει το ψαχνό αννέγιχτο. Αντί να πάει εκεί που υπάρχει πολλή τροφή για να χορτάσει και να ησυχάσουμε κι εμείς, πάει στα υπολλείμματα και γλείφει με λαιμαργία. Αν κάποιος από υπερβάλλοντα ζήλο προσπαθήσει να παρακάμψει τους υπόλοιπους και να περάσει μπροστά, του φωνάζουν όλοι μαζί εξαγριωμένοι «Στην ουράαα!».

 

Είναι κι αυτή μια παρενέργεια της τυραννίας του αδηφάγου τέρατος. Άλλα θες να πεις κι άλλα λες, από σύγχυση και φόβο. Αντί να ουρλιάξεις «Μου ‘φαγες τη ζωή ρε κτήνος, άσε με να ζήσω με λίγη αξιοπρέπεια!», φωνάζεις «στην ουράαα!» λες κι αν το ταΐσεις πιο γρήγορα, κάτι θα αλλάξει στη ζωή σου. Κι αντί να φωνάξεις «Φύγετε όλοι ρε, μην το ταΐζετε άλλο μπας και ψοφήσει!», κάθεσαι και βρίζεις όλους αυτούς που κάνουν ακριβώς αυτό γιατί σε κάνουν να νιώθεις κορόιδο. Εκείνοι όμως ξέρουν. Το τέρας δε θα χορτάσει ποτέ και μάλιστα όταν τελειώσει όλο το χρήμα και το χαρτί, θα αρχίσει να καταβροχθίζει σπίτια, περιουσίες ακόμα και ανθρώπους ολόκληρους.

 

Γιατί η δύναμη του κτήνους αυτού είναι στην ουρά. Και μόνο αν κοπεί η ουρά, υπάρχει ελπίδα να γλιτώσουμε από δαύτο.

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.