Κοίτα να δεις τι μου'τυχε μπλακφραϊντιάτικα

Είναι παλιό συνήθειο του καπιταλισμού να δίνει παραπλανητικά ονόματα σε διάφορες καταστάσεις ούτως ώστε να μην προκαλεί αρνητικές αντιδράσεις για τις κατά καιρούς ειδεχθείς δραστηριότητές του.

 

Έτσι, η υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου ονομάστηκε "εκσυγχρονισμός", η καταστροφή της φύσης "ανάπτυξη", και ο μαλάκας που βγάζει την περισσότερη δουλειά από όλους τους υπόλοιπους για ακριβώς τα ίδια χρήματα, "Υπάλληλος του Μήνα".

 

Πραγματικά, καθίστε μια μέρα και αναλύστε τυχαία κάποιους από τους όρους που χρησιμοποιούνται στην οικονομία της αγοράς και στην αστική δημοκρατία και θα διαπιστώσετε ότι τις περισσότερες φορές άλλα λένε κι άλλα εννοούν. Ακριβώς γι'αυτό θεωρώ τον Κυνόδοντα του Λάνθιμου μια από τις πιο εύστοχες ταινίες της εποχής μας.

 

Λαμβάνοντας υπόψιν όλα αυτά, μου φάνηκε παράξενη αυτή η αφοπλιστική ειλικρίνεια του όρου Black Friday όταν τον πρωτοάκουσα. Είναι όντως "μαύρη" Παρασκευή για τους εργαζόμενους των πολυκαταστημάτων, τους μικρομαγαζάτορες αλλά και για τις χιλιάδες των ταλαίπωρων χάπατων (καταναλωτών, σόρυ) που θα στοιβαχτούν έξω από τις πόρτες των καταστημάτων για να αγοράσουν λίγο φθηνότερα κάτι που ούτως ή άλλως δεν χρειάζονταν.

 

Ο παραπλήσιος όρος "Λευκές Νύχτες", που αφορούσε τη μεταμεσονύκτια λειτουργία των καταστημάτων, ήταν πιο εύστοχα παραπλανητικός. Εδώ όμως μιλάμε για ποδοπατημένους νεκρούς πάνω από συσκευασίες προϊόντων. Αυτό δεν το είχε καταφέρει καμιά θρησκεία έως τώρα, μέχρι που το κατάφερε η ηγεμονία της ελεύθερης αγοράς. Και μάλιστα το έκανε με χιούμορ. Μπλακ χιούμορ.

 

Όντας από τη φύση μου ολίγον σαδιστής, δε μπορώ να κρύψω ότι έσκαγα στα γέλια όποτε έβλεπα κόσμο να πλακώνεται στα μπουνίδια για ένα ζευγάρι παπούτσια Nike. Όταν πρωτοήρθε πέρυσι αυτό το φαινόμενο και στην Ελλάδα του ενάμιση εκατομμυρίου ανέργων, νόμιζα ότι κάποιος μου έκανε πλάκα. Αν δεν είχα τέτοια αλλεργία στο πρωινό ξύπνημα, θα πήγαινα να στηθώ δίπλα από καμιά ουρά πορωμένων και θα τους έβαζα να τσακωθούν.

 

Αντ'αυτού, πήρα την οικογένειά μου και πήγαμε για σουκού στα πεθερικά μου στη Θεσσαλονίκη. Όταν φτάσαμε, διαπίστωσα ότι το κινητό μου τα'φτυσε. Δεν έκανε καλή επαφή στο φορτιστή του αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να καεί η πλακέτα. Άρα θα έμενα χωρίς κινητό για ολόκληρο το Σαββατοκύριακο ενώ είχα ένα σωρό υποχρεώσεις. Έπρεπε πάση θυσία να βρω συσκευή.

 

Τι να κάνω, πήρα τους δρόμους μαυροπαρασκευιάτικα. Και δωσ'του τσάρκες στους Κωτσόβολους και στα Πάμπλικ, και δωσ'του στριμωξίδι στους πάγκους με τα κινητά, και να σκέφτομαι όσα έλεγα τις προηγούμενες μέρες και να μην ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Σε κάποιο κατάστημα όμως παρατήρησα κάτι:

 

Εγώ είχα πάει για να πάρω απλά μια συσκευή, ένα εργαλείο που μου χρειαζόταν όπως πλέον και στους περισσότερούς μας. Πήρα ό,τι φθηνότερο, γιατί είχα την ελπίδα ότι θα επισκευαστεί το κανονικό μου τηλέφωνο. Δίπλα μου όμως ήταν δυο νεαροί οι οποίοι ανέλυαν με μανία τα χαρακτηριστικά του κάθε μοντέλου για να επιλέξουν το καλύτερο. Δε διέκρινα όμως κάποιον καταναλωτικό ενθουσιασμό. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε ένα άγχος, μια αγωνία. Λες και κρίνονταν περισσότερα από την λειτουργικότητα μιας ηλεκτρονικής συσκευής. Λες και κρινόταν από τη συσκευή που θα επέλεγαν, η ίδια τους η ταυτότητα.

 

Για κάποιο λόγο, δε μου ερχόταν πια να κάνω πλάκα με το όλο συμβάν. Ξέρω μόνο ότι δε θα ήθελα να ήμουν στη θέση τους.

 

Τραγική ειρωνεία, ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο την ίδια μέρα, και ένας άκρατος ενθουσιασμός που επιτέλους πέθανε ο αιμοσταγής δικτάτορας και η Κούβα θα γευόταν λίγη από τη "δημοκρατία" που απολάμβανε κι η υπόλοιπη Κεντρική και Νότια Αμερική. 

 

Φέτος, έκανα απλά μια αναγνωριστική βόλτα στα καταστήματα και είδα τις ίδιες αποχαυνωμένες φάτσες με πέρυσι, να περιφέρονται μέσα στα καταστήματα χωρίς να ξέρουν ακριβώς το λόγο. Το μόνο αισιόδοξο ήταν ότι οι περισσότεροι υπάλληλοι ήταν κάπως πιο υποψιασμένοι και λιγότερο τρομαγμένοι αυτή τη φορά. 

 

Γκρίζο, μαύρο, ποια η διαφορά;

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.