«Carnage» (o θεός της σφαγής): Μια ιδιόρρυθμη κωμωδία βγαλμένη απ’ τη ζωή

27.11.2017

Αγαπητοί Μπακιριώτες και Μπακιριώτισσες, άλλη μια βδομάδα τελείωσε και ήρθε η ώρα να γράψω κι εγώ την κριτική μου. Η ταινία για την οποία θα μιλήσω δεν προβάλλεται στους κινηματογράφους αλλά είναι ένα έργο που προτείνω να ψάξετε και να δείτε .

 

Ο λόγος γίνεται για την ταινία του Roman Polanski, «Carnage» ή όπως είναι ο ελληνικός τίτλος, «Ο θεός της σφαγής». Η ιδιόρρυθμη αυτή κωμωδία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο της Yiasmina Reza η οποία επιμελήθηκε και την προσαρμογή του σεναρίου.

 

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: Στη Νέα Υόρκη του 2011 το ζεύγος Cowan (Christoph Waltz , Kate Winslet ) επισκέπτεται το ζεύγος Longstreet (Jodie Foster, John C. Reilly) για να επιλυθεί πολιτισμένα ένας παιδικός καυγάς στον οποίο ενεπλάκησαν οι γιοι τους. Όλα είναι φαινομενικά ήρεμα όμως όσο η ώρα περνάει, ο πραγματικός χαρακτήρας των προσώπων ξεδιπλώνεται , οι μάσκες πέφτουν και ο θεός της σφαγής επισφραγίζει την κυριαρχία του .

 

Πρόκειται για μια καθαρά ηθογραφική κωμωδία η οποία σε κάποια σημεία αγγίζει τα όρια του δράματος. Η καθημερινή πίεση και φθορά του γάμου, η δυσκολία ανατροφής των παιδιών, το κοινωνικό υπόβαθρο του καθενός αλλά και η δυσκολία επικοινωνίας είναι μόνο κάποια από τα προβλήματα που θίγονται και που με τόσο ακραίο και ταυτόχρονα ρεαλιστικό τρόπο παρουσιάζονται από τον Polanski.

 

Ένας απ’ τους λόγους που μ’ αρέσει αυτή η ταινία είναι γιατί είναι εξαιρετικά απλή και στην ίδια στιγμή σύνθετη. Θα εξηγήσω τι εννοώ. Ο χώρος δράσης των προσώπων είναι το σαλόνι των Longstreet και μεταβαίνει για ελάχιστα λεπτά σε άλλους χώρους του σπιτιού. Το γεγονός ότι υπάρχει μόνο ένα σκηνικό μπορεί ν’ αποδοθεί στο ότι η πηγή έμπνευσης ήταν ένα θεατρικό έργο ωστόσο οι τέσσερις τοίχοι ενός σαλονιού, αν και φαινομενικά απλοί εξυπηρετούν έναν άλλο σκοπό. Το σαλόνι είναι ένα κλουβί , είναι η προσωπική φυλακή των χαρακτήρων απ΄ την οποία κάνουν προσπάθειες να βγουν χωρίς όμως αποτέλεσμα.  Η έλλειψη μουσικής επένδυσης είναι κι αυτή μια συνειδητή επιλογή η οποία ενισχύει τη ρεαλιστικότητα των όσων παρουσιάζονται μπροστά μας. Ο καθένας μας εύκολα ταυτίζεται με τους χαρακτήρες ή απωθείται απ’ αυτούς και ταυτόχρονα συμπάσχει και κατανοεί τις δράσεις τους.

 

Βέβαια, αυτό που κάνει το σενάριο μέσα από την απλότητα του ν’ αποκτά τόσο βάθος είναι και οι μοναδικές ερμηνείες των ηθοποιών της ταινίας. Η Jodie Foster ενσαρκώνει εξαιρετικά τη νευρωτική και αγχώδη σύζυγο του John C. Reilly, ενός απόλυτα λαϊκού άντρα , συμβιβασμένου με μια μέτρια καθημερινή πραγματικότητα. Η Kate Winslet δίνει άλλη μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία ως η άκρως συναισθηματικά φορτισμένη σύζυγος του Christoph Waltz, του μαιτρ της ειρωνείας, της κυνικότητας και της αδιαφορίας, που είναι περισσότερο παντρεμένος με τη δουλειά του παρά με τη γυναίκα του. Και οι τέσσερις ηθοποιοί αμφιταλαντεύονται μεταξύ ηρεμίας και χάους, πανικού και γαλήνης. Φωνάζουν, κλαίνε, γελάνε με τον πιο γνήσιο τρόπο και αποφεύγουν να χαρακτηριστούν ως γελοίες καρικατούρες.

 

Ίσως η ταινία προκαλεί το γέλιο μέσω της αμηχανίας. Της αμηχανίας όχι των ηθοποιών αλλά τη δική μας απέναντι στην πραγματικότητα που με αιχμηρό τρόπο παρουσιάζεται μπροστά μας.

 

Βαθμολογία : 4/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.