Σεξισμός στο εργασιακό περιβάλλον: τελευταίο μέρος

22.11.2017

Γράφει η Άννα

 

Περιμένει κανείς πως μια κοπέλα θα έρχεται σε επαφή με τον σεξισμό, περισσότερο όταν έρχεται σε συχνή επαφή με το αφεντικό, τους άλλους υπαλλήλους ή τους πελάτες. Τι λέτε για μια καθαρίστρια, που δεν εργάζεται παρά μόνο όταν το μαγαζί είναι κλειστό και δεν είναι καν το αφεντικό στον χώρο; Εργαζόμουν ως καθαρίστρια σε αυτό το μαγαζί (καφετέρια) για περίπου δύο μήνες, μιας και δεν άντεξα παραπάνω. Πήγαινα στις 6 το πρωί, το μαγαζί άνοιγε στις 9, και το ωράριο μου ήταν τρίωρο, μέσα στο οποίο έπρεπε να κάνω το μαγαζί να αστράφτει. Αν δεν μου έφτανε ο χρόνος μπορούσα να πηγαίνω νωρίτερα, αλλά φυσικά θα πληρωνόμουνα μόνο για τις τρεις ώρες, γιατί αν δεν μου φτάνει ο χρόνος είναι δικό μου πρόβλημα. Τι φταίει το αφεντικό να ξοδεύεται; 200 ευρώ μηνιαίως εν ολίγοις, που δεν φτάνουν για να ζήσει κανείς, αλλά ποιος δεν θα πήγαινε αν είχε ανάγκη; Με αυτά τα 200 ευρώ, και ευτυχώς τη σύνταξη της μητέρας μου, έπρεπε να ζήσουμε εγώ, εκείνη και το παιδί μου, και να συντηρήσουμε και ένα σπίτι με όσους λογαριασμούς σημαίνει πως θα έπρεπε να πληρώνουμε τον μήνα.

 

Επίσης, το σπίτι στο οποίο μέναμε ήταν του αφεντικού στο μαγαζί. Έτσι τον γνώρισα εξ αρχής. Πήγαμε και μείναμε στο σπίτι του. Και μετά, όταν έμαθε πως ψάχνω δουλειά μου είπε πως χρειαζόταν καθαρίστρια για την καφετέρια του. Και πήγα. Να μην τα πολυλογούμε, στο δίμηνο, και ενώ είχα ανεχτεί όλα τα αστειάκια και τις "ευγενικές" συμπεριφορές, μου είπε πως δεν υπάρχει λόγος να πληρώνει έναν υπάλληλο για να κάνει κάτι που θα μπορούσε να κάνει κι η γυναίκα του. Εξ άλλου πόσο δύσκολο είναι το καθάρισμα; Οπότε αν ήθελα να παραμείνω υπάλληλος στην επιχείρηση, θα έπρεπε να αυξήσω τις προσφορές μου πηγαίνοντας ένα βράδυ που η γυναίκα του θα έλειπε, στο σπίτι. Έπρεπε να το πω αμέσως στη γυναίκα του, όμως για κάποιον λόγο αποφάσισα πως δεν αξίζει τον κόπο. Αρκέστηκα στο να τον βρίσω και να παραιτηθώ. Και φυσικά άλλαξα σπίτι τις επόμενες μέρες. Και εννοείται ξέρω που μένει αυτός κι η γυναίκα του, κι από τότε δεν με χαιρετάει καν μόλις με βλέπει στον δρόμο. Η αξιοπρέπεια μπαίνει πάνω από τα λεφτά.

 

Γράφει η Μαρία

 

Πριν από δύο χρόνια, μόλις είχα περάσει στην πόλη που θα σπούδαζα, αποφάσισα να δουλέψω, γιατί όπως όλοι ξέρουν, κι όσοι δεν ξέρουν φαντάζονται, στο μνημονιστάν δεν είναι εύκολο για κάθε άνθρωπο να σπουδάσει και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Σαφώς οι γονείς βοηθάνε, αλλά το ζήτημα είναι κατά πόσο μπορούν να βοηθάνε. Τι πιο εύκολο λοιπόν για μία φοιτήτρια από το να δουλέψει σε μία διαφημιστική με φυλλάδια. Οκ, θα χρειαζόταν να μην πατάω σε κάποια μαθήματα, αλλά πρώτο έτος μάλλον κανείς δεν πατάει. Εκτός αν συμβαίνει μόνο στη δική μας σχολή, και στις άλλες βάζουν ξυπνητήρι στις 6 να κάνουν κι επανάληψη.

 

Εξάωρη, σπαστή απασχόληση. Δέκα με μία το πρωί, και έξι με εννιά το απόγευμα. Πληρωμή με το φυλλάδιο φυσικά, και όχι με την ώρα. Όσα φυλλάδια δεν καταφέρεις να δώσεις, απλά δεν αποφέρουν κέρδη. Το ότι ήσουν στο πόστο σου και έτρωγες την ώρα σου για την επιχείρηση κάποιοι άλλου, αντί να βγεις για καφέ με τις φίλες σου ή να πας για ένα περπάτημα, δεν έχει και καμία σημασία. Το κλασικό που κάθεσαι σε έναν κεντρικό δρόμο και περνάνε διάφοροι που υποκρίνεσαι πως σου φαίνονται συμπαθητικοί και πως η ζωή είναι τόσο ωραία που σου άφησε ένα μόνιμο χαμόγελο μπότοξ, για να ανακαλύψεις πως οι περισσότεροι από αυτούς είναι αγενείς όταν προσπαθείς να τους δώσεις απλά ένα ρημαδοφυλλάδιο, αλλά η ζωή είναι τόσο ωραία που το χαμόγελο μπότοξ παραμένει αναλλοίωτη στη μάπα σου; Ε, ούτε κατά διάνοια. Αυτό είναι το θετικό σενάριο. Στην επιχείρηση που ήμουν εγώ πηγαίναμε πόρτα πόρτα. Και όχι, δεν αφήναμε τα διαφημιστικά στο χαλάκι. Κι αυτό συνηθισμένο είναι. Χτυπούσαμε τα κουδούνια, και όταν μας ανοίγαν την πόρτα έπρεπε να τους δώσουμε το φυλλάδιο στο χέρι για να τους πούμε πόσο εξαιρετικό κεμπάπ έχει το μαγαζί που δεν ξέρουμε που είναι και που κεμπάπ από κει δεν έχουμε φάει. Φυλλάδιο στο χαλάκι; Απαγορεύεται! Δεν σου ανοίξανε; Θα ξαναπάς. Βέβαια, ντάξει, ποιος θα τσεκάρει αν όντως ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες και ποιος θα τσεκάρει και τους κάδους, αλλά τι απαιτήσεις είναι αυτές;

 

Κάτι που σκεφτόμουν απ'την πρώτη στιγμή, που όμως δεν είχα δει τίποτα. Πριν κλείσω μήνα με φώναξε ο πολύς αφεντικός να μου πει πως κάνω πάρα πολύ καλά τη δουλειά μου, αλλά όταν δεν μου ανοίγουν την πόρτα δεν είναι επειδή δεν είναι μέσα, ή επειδή είναι μέσα και δεν θέλουν να πιάσουν κουβέντα, αλλά επειδή τσεκάρουν από το ματάκι και δεν έχω αποκαλυπτικό ντεκολτέ. Ναι. Για αυτό δεν ανοίγουν οι πόρτες. Και αντίθετα από ότι μπορεί να φαντάζεστε δεν έφυγα από τη δουλειά. Με έφυγαν, όταν και αφού είπα πως αυτά τα ρούχα έχω αυτά θα βάζω, βρέθηκε κάποια με πιο πλούσια γκαρνταρόμπα και πιο πλούσια διάθεση από εμένα, να σκύβει ελαφρώς μπροστά στα ματάκια της κάθε πόρτας. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα βρήκα άλλη δουλειά. Σερβιτόρα σε τσιπουράδικο. Και ο εργοδότης είναι άντρας, και δεν έχει καμία σχέση με τον προηγούμενο. Πόσο μάλλον μία φορά μου φέρθηκε σεξιστικά ένας πελάτης, και τον έβγαλε από το μαγαζί. Οπότε μάλλον πρέπει να αναφέρω πως δεν είναι όλοι το ίδιο, όσο κι αν οι εμπειρίες μας μας σπρώχνουν να το πιστέψουμε. Όμως αν κάποιος πιστεύει πως το μόνο που έχει να αντιμετωπίσει μία κοπέλα στον χώρο εργασίας της, σε μία σεξιστική κοινωνία, είναι η σωματική κούραση, ας ρίξει μία πιο προσεκτική ματιά γύρω του.

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.