"Να ξαναθυμηθείς τη ρημάδα την αλληλεγγύη"

Είχα άδεια αυτές τις μέρες και, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καμιά συγκλονιστική καινούρια εμπειρία να περιγράψω. Τέτοιες μέρες συνήθως τις ξοδεύω σε μουσική, άσκοπες βόλτες και, αναπόφευκτα, ταλαιπωρώντας τους υπαλλήλους διαφόρων καταστημάτων ως πελάτης. 

 

Αστειεύομαι.

 

Εδώ και αρκετά χρόνια, όσα δηλαδή μου πήρε για να συνειδητοποιήσω τη θέση μου σε αυτό τον κόσμο, άρχισα να νιώθω μια περίεργη αλληλεγγύη με όλους αυτούς ανθρώπους που βρίσκονται από τη μέσα πλευρά του γκισέ. Ένα παράξενο είδος συγγένειας. Ναι, ακόμη και με αυτούς που αργούσαν να με εξυπηρετήσουν ή εκείνους που μου έφερναν λάθος καφέ.

 

Ξαφνικά, άρχισα να μαντεύω πώς αισθάνονταν οι άνθρωποι που με εξυπηρετούσαν, αν ήταν κουρασμένοι ή αν είχαν κάποιον εκνευριστικό πελάτη πριν από μένα. Άρχισα να ζω τις ζωές τους νοερά, να είμαι μαζί τους όταν πηγαίνουν να πάρουν το παιδί από το σχολείο, όταν πετάγονται στο σχόλασμα στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς, όταν ξυπνούν αργά τις Κυριακές. Ήταν πράγματα που τα ζούσα λίγο πολύ κι εγώ, μια κοινή ρουτίνα, λες κι ήμασταν όλοι κουρδισμένοι στον ίδιο ρυθμό και οι ζωές μας μοιάζανε, περισσότερο απ’ ό, τι νομίζαμε κι οι ίδιοι.

 

Αυτό φυσικά δεν το έμαθα μόνος μου, ούτε μου ήρθε κάποια επιφοίτηση. Αυτό μου το δίδαξαν άλλοι άνθρωποι, μεγαλύτεροι από μένα, που είχαν την ίδια ενσυναίσθηση. Άνθρωποι που τους είχα εγώ πελάτες.

 

Ήταν εκείνοι που, ενώ είχε τελειώσει η συναλλαγή τους, κάθονταν μπροστά μου στο ταμείο για να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου ή να πιω λίγο νερό, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα όσων θα με επέκριναν που σταμάτησα τη δουλειά μου. Ναι, κάποιοι αδυνατούν να καταλάβουν ακόμη κι αυτό. Ήταν άνθρωποι που έβγαλαν από την τσάντα τους και μου έδωσαν ένα παυσίπονο, χωρίς να πω τίποτα, αν και είχα όντως τρομερό πονοκέφαλο. 

 

Δεν μπορείς να μην το νιώσεις κάθε φορά που το βιώνεις. Μας μάθανε ότι "η ελευθερία του ενός ξεκινά εκεί που τελειώνει η ελευθερία του άλλου". Εκείνη τη μεγαλειώδη στιγμή όμως, παίρνει σάρκα και οστά η φράση "η ελευθερία του ενός ξεκινά εκεί που ξεκινά και η ελευθερία του άλλου". 

 

Αν ο άλλος υποφέρει, υποφέρεις κι εσύ.

 

Ένα δευτερόλεπτο μέσα σε μια κολασμένη μέρα αρκεί για να πάρεις κουράγιο. Αρκεί για να ξαναθυμηθείς τι σημαίνει αυτή η ρημάδα η "αλληλεγγύη", η σύμπνοια μεταξύ ανθρώπων που μετά βίας γνωρίζονται.

 

Το κοινό γνώρισμα όλων μας, είναι αυτό που λέμε "τάξη".

 

Καμιά φορά, φαντάζομαι να κλείνουμε όλοι μαζί -λες και συνεννοημένοι- τα μαγαζιά και τις υπηρεσίες, και να βγαίνουμε στο δρόμο. Σαν ένα είδος απεργίας, αλλά χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα και ντουντούκες.

 

Κατηφορίζουμε όλοι μαζί προς την εξοχή ή τη θάλασσα, κάπου τέλος πάντων με καθαρό αέρα. 

 

Και γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Πώς μας λένε, πού δουλεύουμε.

 

Και μένουμε εκεί ως αργά το βράδυ, αναπνέοντας όλοι μαζί σιωπηλά την ελευθερία μας.

 

Υποσχόμενοι ότι, σε λίγες στιγμές της αιωνιότητας από τώρα, τα πράγματα θα είναι για όλους τους ανθρώπους καλύτερα. 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.