Ο δανεικός χρόνος

Μπροστά από το γκισέ όπου δουλεύω, υπάρχει ένα τζάμι. Όταν έχει ήλιο, αντανακλά πάνω του το φως από το τεράστιο παράθυρο που έχω πίσω μου, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να δω τους πελάτες. Εκτός αυτού, κόβει και τον ήχο, οπότε δεν τους ακούω κιόλας, ούτε μπορώ να διαβάσω τα χείλη τους. Εννοείται υπάρχουν και οι θεούληδες που κολλάνε τα χείλη τους στο τζάμι για να τους ακούσω καλύτερα. Υπέροχοι. Θα γράψω ειδικό κείμενο για αυτούς μια μέρα. 

 

Τις προάλλες, ήρθε ένας κύριος για μια κατάθεση. Φορούσε μαύρη μπλούζα, η οποία δημιούργησε ένα πρόσκαιρο φόντο μπροστά από το γυάλινο προστατευτικό. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μπρος μου μια απόκοσμη φιγούρα που με κοιτούσε κατάματα. Είχε μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, αχτένιστα μαλλιά και τσαλακωμένα ρούχα. Κοκκάλωσα από το βλέμμα του και μόνο, υπνωτικό και δολοφονικό ταυτόχρονα. 

 

Σωστά καταλάβατε. Η φάτσα μου ήταν.

 

Από την αϋπνία και τα τρεχάματα, είχα γίνει σαν ζόμπι. Όταν λέω ότι τρόμαξα, κυριολεκτώ. Εννοείται βέβαια ότι αμέσως μετά με έπιασε νευρικό γέλιο. Άντε να του εξηγήσεις τώρα του ανθρώπου τι συνέβη. Γενικά, αν θυμηθείς κάτι άσχετο και γελάσεις μπροστά σε κάποιον, αναπόφευκτα πιστεύει ότι γελάς μαζί του. Ειδικά όταν έχει αστείο επίθετο, είναι απόλυτα πεπεισμένος/η ότι γελάς επί τούτου.

 

Ο άλλος μου έφερε το λογαριασμό σε χαρτί μορταδέλας. Ο άλλος ήθελε να κάνω κατάθεση στον Κοσμήτιξ. Λέω, ποιός Γαλάτης είναι αυτός και πώς άνοιξε λογαριασμό σε εμάς; Οι Ρωμαίοι το ξέρουν; Τελικά, δικαιούχος ήταν η Avon Cosmetics. Ε, πώς να μη γελάσεις;

 

Ένας άλλος έφερε ένα χαρτί με το όνομα Μαρία Νήκιο. Του λέω «το επίθετό της είναι αυτό, κύριε»; Υπέθεσα ότι είναι αλλοδαπή. « Όχι» , μου λέει, «βάζω στη Μαρία το νήκιο (ενοίκιο)». Το'χω δει γραμμένο και "νίκι". Και "ενήκιο". Το αγαπημένο μου όμως, ήταν το "ενοίκειο". Κοίτα να δεις πώς από την ανορθογραφία βγαίνει μια τόσο όμορφη, ποιητική λέξη.

 

Τι έλεγα όμως; Α, για τη φάτσα μου στο τζάμι. Που μου θύμισε πόσο λίγο χρόνο έχω πλέον για μένα και πώς το άγχος και το τρέξιμο μας έχουν κάνει τέρατα, άσχημα και αστεία ταυτόχρονα. 

 

Και ήρθε το Σάββατο, τελευταίο του Οκτώβρη. Και όλοι πανηγυρίσαμε που κερδίσαμε μια ολόκληρη ώρα ύπνου. Και μου φαίνεται κάθε χρόνο τόσο θλιβερό που χαιρόμαστε εκείνη τη μέρα. Σαν ζητιάνοι που τους πέταξαν ένα ξεροκόμματο. Και δεν την κερδίσαμε καν. Δανεική είναι και την άνοιξη θα πρέπει να την επιστρέψουμε. Εμείς όμως ακόμη το συζητάμε, σαν σημαντικό γεγονός. 

 

Γιατί πιο ακριβό νόμισμα από το χρόνο δεν υπάρχει, και εμείς πάντα θα ζητιανεύουμε λίγα δευτερόλεπτα για να σηκώσουμε το κεφάλι προς τον ουρανό και να επιθυμίσουμε -γιατί όλα ζωντανεύουν τη στιγμή που αρχίζεις να τα επιθυμείς- έναν κόσμο λίγο πιο απλό, λίγο πιο ανθρώπινο. 

 

Εναν κόσμο, να, λίγο πιο … ενοίκειο. 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.