Σεξισμός στο εργασιακό περιβάλλον: Ζητείται κοπέλα εμφανίσιμη

12.11.2017

Ούτε CEO, ούτε καν στέλεχος εταιρείας. Ούτε με νύχια και με δόντια προσπάθεια για ανέλιξη στη καριέρα της δημοσιογραφίας ή και του επιστήμονα. Καμία καριέρα. Στην άκρη όλοι οι τοξικοί χώροι (βλ.: οι περισσότεροι) για μία σύγχρονη, φιλόδοξη γυναίκα, που αγωνίζεται να ανέλθει και να πραγματώσει στόχους. Θλιβερό, αλλά κυρίως σοβαρά μεγαλύτερο θέμα. Η αναφορά μου είναι σε αυτήν την, να, την κοινή, λαϊκή και "χαριτωμένη" μικροβιοπάλη μίας γυναίκας, με "φιλοδοξία" τον ελληνικό βασικό μισθό. Την προσπάθεια εύρεσης δουλειάς χωρίς κάποια τρομερή προϋπηρεσία, ειδικά αν είσαι σαν εμένα: φοιτήτρια, στα 20-20κάτι της. Στην επιδίωξη μίας κάποιας ανεξαρτητοποίησης και στην απόφαση αντιμετώπισης εξόδων, λογαριασμών και γενικότερων αναγκών ως -φυσικά- καθώς πρέπει ενήλικας.

 

Κάπου εκεί, και πάνω σε αυτήν την αναζήτηση, και ποιές δεν έχουμε συναντήσει σε τεράστιο βαθμό τη σημαντική υπογράμμιση στην ζήτηση, της εμφανίσιμης, περιποιημένης κοπέλας; (Συχνά συνοδευόμενη η απαίτηση από το να είσαι Ελληνίδα). Πωλήτρια, σερβιτόρα, εταιρείες διαφημιστικές και τηλεφωνικές: ζητείται κοπέλα εμφανίσιμη. Πάρα πολύ καλώς. Επικοινωνείς, καταφθάνεις στο, ας πούμε, καφέ-μπαρ που βρήκες και όπου θα σε υποδεχτεί λογικά, γδύνοντάς σε με τα μάτια, ο κλασσικός Ελληνάρας-μελλοντικό αφεντικό, που θα καθυστερεί την πληρωμή σου και θα σε κρατάει εξτρά μη συμφωνημένες ώρες. Ίσως και να προσληφθείς έπειτα του ενδεχομένως απλήρωτου δοκιμαστικού σου.

 

Παρακάτω όμως, και περνώντας στα σενάρια της δικής μου εμπειρίας. Αρχικά, ξεκίνησα αρκετά προσγειωμένα, γνωρίζοντας ότι δεν διαθέτω εμπειρία, βοηθώντας σε κουζίνα. Απλά πράγματα αυτά που ήταν να μάθω, και χωρίς να ήταν τραγική εμπειρία, πέρα απ’ τα εξαντλητικά 10ωρα που δεν άντεξα για πολύ, και την ασταμάτητη δουλειά. Ως εδώ, συνηθισμένα αυτά. Άνδρες-γυναίκες βιώνουμε σε ίδιο επίπεδο κακά ωράρια εργασίας και εξάντληση, ειδικά σε χώρο εστιατορίου. Μέσα στον ίδιο χώρο αυτής της κουζίνας όμως, θα είχα τον υπάλληλο -που επίσης δούλευε μαζί μου- και τα αστεία του, που προφανώς μάλλον, απ’ ό,τι έδειχνε, διασκέδαζαν και το αφεντικό. Αυτά του τύπου «μα, πού βιάζεσαι να φύγεις; Ραντεβού;» ή «καλά, σε γκόμενο μιλάς σίγουρα, τι χαμόγελα είναι αυτά». Απ’ το παιδί του delivery έμαθα ότι τα μαλλιά μου ταιριάζουν περισσότερο κάτω και πόσο δεν μου πάει το μπλουζάκι της δουλειάς. Και προσπερνώ τη γλοιώδη προσέγγιση για συζήτηση(;), και ρωτάω πόσο συνηθισμένο είναι να αποκτάται η ίδια βλακώδης οικειότητα απ’ το μηδέν όσον αφορά την προσωπική ζωή ή την ενδυμασία ενός άνδρα; Και μάλιστα ως εργαζόμενος, στην ίδια του τη δουλειά. Γιατί, υποχρέωσή μου ως εργαζόμενη εκεί ήταν να παρουσιάζομαι καθημερινά σε ένα περιβάλλον με τέτοιου είδους χαριτολογήματα. Πάραυτα θεωρώ πως δεν περιέγραψα κάτι το τραγικό, το απελπιστίκ. Μία αρκετά συνηθισμένη κατάσταση περιέγραψα, όπου και εγώ μαζί με τη μέση γυναίκα αρκούμαστε στον passive-aggressive επιπέδου εκνευρισμό ή ενόχληση (παθητικά) από το ω! τόσο ισχυρότερο σε αυτοπεποίθηση να εκφραστεί χωρίς αναστολές, ανδρικό φύλο.

 

Ήταν αργότερα, και μετά απ αυτή τη δουλειά, που δεν με απασχόλησε ευτυχώς για καιρό, όταν η ίδια συμπεριφορά κλιμακώθηκε στην πρώτη μου μέρα σε μία διαφημιστική εταιρεία. Ήταν και η τελευταία, αφού έφυγα με το που πληρώθηκα, και έχοντας ανεχτεί τη βδελυρή απόπειρα του παλιού, και άρα πεπειραμένου, υπαλλήλου που θα μου έδειχνε την πρώτη μέρα δουλειάς, να μένει μόνος μαζί μου. Γραφική δεν θα γίνω, αλλά θα πω ότι αναγκάστηκα να βαδίσω προς την έξοδο με όσο το δυνατότερο γοργό βήμα γινόταν, έπειτα απ την "ευγενική" και τελευταία προσφορά του ατόμου για σεξ στο διαμέρισμά του, που ήταν, όπως διευκρίνισε, παραδίπλα. Το περιέγραψε ως λίγο ακατάστατο σαν εργένης που ήταν το παιδί, αλλά είπε θα το έβρισκα ωραίο. Θυμάμαι ότι με ειρωνική ευγένεια αρνήθηκα. «Λυπάμαι», του είπα, και ευχήθηκα καλή συνέχεια. Και όντως, τότε λυπήθηκα, έχοντας ψύχραιμα δεχτεί τη συνειδητοποίηση πως θα είναι μερικά όμορφα πραγματάκια για μένα. Αλλά και για τη φίλη μου. Για την έφηβη κοπέλα που έβλεπα να κάθεται απέναντι μου στον ηλεκτρικό καθώς έφευγα.

 

Ακολούθησαν, έως πρόσφατα, και άλλες μου σύντομες (κυρίως λόγω σεζόν) απασχολήσεις. Αυτές οι κλασικές «ζητείται εμφανίσιμη κοπέλα κλπ» δουλειές, ξανά με τα δικά τους ανυπόφορα αφεντικά, και τις δικές τους κακές συνθήκες. Αλλά κακές συνθήκες μαζί με τόνους μέικ-απ και περιποιημένου ντυσίματος, μην ξεχνιόμαστε. Ωραιοποιημένη αθλιότητα με χαμόγελο και νάζι. Για μία απ αυτές ενδιαφέρθηκα λόγω αγγελίας, όπου ζητούσαν προσωπικό για κουζίνα. Είπα, γιατί όχι ξανά, μιας και έχω ξανασχοληθεί. Χαρακτηριστική στιγμή, όταν μιλήσαμε από κοντά και ο ιδιοκτήτης απηύδησε που ήθελα μια δουλειά χωμένη μέσα στη λάντζα και τα φαγητά. Ήταν «κρίμα» και έπρεπε να φαίνομαι στην υποδοχή, να καλωσορίζω τον κόσμο, μιας και φαινόμουν «χαμογελαστή και γλυκιά κοπέλα». Δέχτηκα την αντιπρόταση για τη θέση της υποδοχής, που λεπτά πριν δεν υπήρχε στο μαγαζί, και όντως αποδείχτηκε μία αρκετά ευχάριστη παραδόξως εργασία, με όμορφη ενίοτε αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Είναι μία θέση που όμως πλέον, όπου και να βλέπω σε χώρους εστίασης, θα νιώθω αμέριστη κατανόηση για την κοπέλα που θα την κατέχει. Θέλει μία (να, μικρή) υπομονή και λεπτό χειρισμό, όσο να'ναι, για όλες τις φορές που η ευγένεια, η επικοινωνιακή και φιλική εξυπηρετική διάθεση του πόστου παρεξηγείται, σε οδηγεί σε μετέπειτα αιτήματα των πελατών για τον αριθμό τηλεφώνου σου ή ανταλλαγή facebook και πρόταση για βόλτα ή ποτό μόλις σχολάσεις. Γι'αυτό και σε επαγγέλματα, όπως αυτά της αεροσυνοδού, όπου είναι ό,τι πιο σημαντικό η άψογη συμπεριφορά, πάντα θαύμαζα τα νεύρα που χρειάζονται.

 

Και τέλος, η all time favorite απόφαση απασχόλησης στο χώρο της εξυπηρέτησης. Αυτήν του να δουλέψω σε κλαμπ, στο μπαρ, και που σήμερα με κάνει να είμαι πιο αποθαρρημένη και καχύποπτη σε ηλικία 21 ετών στην ιδέα του να αναζητήσω δουλειά. Ήταν ένα γνωστό στη περιοχή ελληνάδικο, απ’ αυτά όπου ακούς μόνο σκυλάδικα και ο κόσμος προτιμάει, αφού έχει γίνει ήδη λιώμα, για κάποιο λόγο. Ίσως γιατί είναι τόσο φρικτά μαγαζιά, κατ'εμέ. Πώς κατέληξα εκεί; Ύστερα από πρόταση γνωστού -που δεν θα εμπιστευθώ ξανά- και προσωπική σύσταση στο μαγαζί, και την προσφορά καλών χρημάτων (που όμως μάλλον παρορμητικά και σε ανάγκη θα ξαναδεχτώ). Ήταν για μερικές μέρες μόνο, ώστε να το έβλεπα δοκιμαστικά, σε μικρή τουριστική πόλη. Στο μαγαζί αυτό τύγχανε και από μία συγκεκριμένη ώρα και μετά ο μέσος καταναλωτής να είναι αγενής και μεθυσμένος, και όσο πιο μεθυσμένος γινόταν, τόσο πιο σκάρτα σου συμπεριφερόταν. Η κοπέλα που δουλέψαμε μαζί είχε τα προαναφερόμενα νεύρα να σταθεί σε μία δουλειά με τέτοια αντιμετώπιση. Επίσης, της άρεσαν αρκετά περισσότερο τα ελληνικά, γεγονός που ίσως να την έκανε περισσότερο αρεστή σε αυτήν απ’ ότι σε εμένα, δεν ξέρω. Προσωπικά όμως θα ένιωθα να πέφτω σε αυτό το πράγμα που αυτοί οι τύποι με μείωναν, είτε με τα λόγια τους στο αυτί -όταν δήθεν ήθελαν να παραγγείλουν- είτε με το βλέμμα τους. Ήξερα ότι δεν θα είχε συνέχεια, και μόλις τελείωνα δεν θα ξαναπατούσα. Ο ιδιοκτήτης εκεί ήταν από τα "αφεντικά-νταβατζήδες". Που μου ζητούσε να φορέσω «το κοντό μινάκι μου, έτσι, να γουστάρω», που άραζε με τις κλασικές του παρέες καλώντας με που και που να γνωριστούμε, να με επιδείξει σαν το καινούριο αντικείμενο του μαγαζιού του. Οι φίλοι του αποκτούσαν το θράσος. Εγώ, συνεχόμενη αμηχανία ανάμεικτη με αηδία. Να αναρωτιέμαι τι κάνω και αν αξίζουν εν τέλει τα χρήματα (Spoiler alert: όχι). Κατάλαβα ότι οι μόνες στιγμές επιβράβευσης δεν αφορούσαν στο αν έκανα καλά τη δουλειά μου, αλλά στο πόσο καλά έπαιζα τη χαζή, να ακούω ό,τι άκουγα και να γελάω, ή δηλαδή να είμαι, όπως κάποιες άλλες αγγελίες σε θέλουν, "επικοινωνιακή".

 

Όπως ένας φίλος που καθόταν στο μπαρ με το ουίσκι του και με λυπόταν που δούλευα νύχτα γιατί «κατά βάθος, πρέπει να είμαι καλό κορίτσι», έτσι μπορείς να μου πεις ότι, ναι βρε παιδί μου, τι θέλεις και συ και δουλεύεις νύχτα; Καλέ, σωστά. Επειδή η μέρα είναι λιγότερο σεξιστική και βρωμερή.

 

Αυτό που εγώ βλέπω είναι τη γυναίκα να βιώνει καθημερινά, 24/7, τον σκοταδισμό, εν έτει 2017. Φόβος και παράνοια στην χειρότερη χώρα της ΕΕ για να είσαι γυναίκα.

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.