"Only the Brave": μια συγκλονιστική ιστορία σε ρηχή απόδοση

3.11.2017

Σινεφίλοι μου, άλλη μία βδομάδα πέρασε και ήρθε η στιγμή για μια ακόμα κριτική. Η ταινία που βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο, είναι το «Only the Brave» ή στα ελληνικά «Ριψοκίνδυνοι Άνδρες», που προβάλλεται ακόμη στην μεγάλη οθόνη.

 

Συνήθως αναφέρω λίγα πράγματα για την πλοκή της ταινίας, χωρίς να μαρτυρήσω το τέλος ή ανατρεπτικά σεναριακά της στοιχεία. Σήμερα όμως ΠΡΟΣΟΧΗ! Θα ακολουθήσουν spoilers. Αφενός μεν επειδή η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, και άρα δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι απ’ αυτά που έχουν ήδη συμβεί, αφετέρου δε διότι ο μόνος τρόπος να κάνω τη συγκεκριμένη κριτική είναι να αναφερθώ στο τέλος του έργου. Όσοι λοιπόν θέλετε απλά να μάθετε την άποψή μου για την ταινία, δείτε στο τέλος τη βαθμολογία, και κάντε υπομονή μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Οι υπόλοιποι κρατηθείτε, γιατί ξεκινάμε.

 

Η ταινία «Only the Brave» είναι ένας κινηματογραφικός φόρος τιμής στους πυροσβέστες του ειδικού τμήματος πρώτης γραμμής Granite Mountain Hotshots, μιας επαρχιακής πόλης της Αριζόνα, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να ανακόψουν την πορεία μιας καταστροφικής πυρκαγιάς, έχασαν τη ζωή τους. Η σκηνοθεσία είναι του Joseph Kosinski, ενώ το σενάριο ανήκει στους Sean Flynn, Ken Nolan και Eric Warren Singer.

 

Ο Eric Marsh (Josh Brolin) και η ομάδα του δίνουν συνεχείς εξετάσεις στα διάφορα μέτωπα ώστε να πάρουν την πολυπόθητη «προαγωγή» σε μάχιμους πυροσβέστες πρώτου βαθμού, καθώς έως τότε η υποστήριξή τους στο πεδίο της πύρινης μάχης έχει βοηθητικό χαρακτήρα και μόνο. Ταυτόχρονα, ο Brendan McDonough (Miles Teller), ένας τύπος που έχει πιάσει πάτο εξαιτίας της χρήσης ναρκωτικών, γίνεται πατέρας και αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια του κατατασσόμενος στο πυροσβεστικό σώμα.

 

Πριν πάω να δω την ταινία, διάβασα αρκετές κριτικές και είχα ενθουσιαστεί, διότι όλες τη χαρακτήριζαν ως μια μοναδική περιπέτεια, άκρως συγκινητική, η οποία πέτυχε το σκοπό της: να τιμήσει τους πεσόντες.

 

Ψέμα! Ένα τεράστιο και αισχρό ψέμα! Η ταινία είναι βαρετή, από την αρχή της ακόμα, το σενάριο υπάρχει για να υπάρχει, οι σκηνές είναι ασύνδετα τοποθετημένες μεταξύ τους, και όλη η συγκίνηση του κόσμου δεν είναι ικανή να σώσει αυτή την ταινία. Αντί να δοθεί η δυναμική της ομάδας αυτής των πυροσβεστών, ώστε να κορυφωθεί η συγκίνηση με το τραγικό τους τέλος, η πλοκή αναλώνεται στη σχέση του Αρχηγού Marsh με τη γυναίκα του (Jennifer Connelly) και στον αγώνα του Brendan McDonough για εξιλέωση. Θέματα που, ναι μεν μπορεί να μας κάλυπταν σαν κοινό σε μια οποιαδήποτε άλλη περιπέτεια, αλλά όχι στη συγκεκριμένη, καθώς γίνεται κουβέντα μόνο για τα 2/20 της ομάδας του Granite Mountain Hotshots.

 

Όταν επέλεξα να δω την ταινία, ήθελα να δω πυροσβέστες να μάχονται τις φλόγες με μόνη τους ασπίδα τη σκληρή τους εκπαίδευση αλλά και –φυσικά– τους αδελφικούς δεσμούς που σχηματίζουν με τους συναδέλφους τους. Αλλά όχι…το ότι η «Μάρσαινα» εκτρέφει άλογα, ήταν φαίνεται πιο σημαντικό από τους υπόλοιπους 18 πυροσβέστες! Γιατί λοιπόν όλες οι κριτικές είναι θετικές;

 

Θα σας πω γιατί. Επειδή η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, και μάλιστα εξυμνεί τη θυσία 19 ανθρώπων, όσοι την βλέπουν είτε απλά καταλαμβάνονται από συγκίνηση και ξεχνούν όλα τ’ άλλα, είτε φοβούνται μην τυχόν κατηγορηθούν για απάθεια. Φυσικά αυτό είναι τουλάχιστον ανόητο. Η ποιότητα της ταινίας δεν μειώνει ή ενισχύει τη γενναιότητα και την αυτοθυσία των Hotshots, ούτε φυσικά είναι αναίσθητος αυτός που θα κάνει μια αρνητική κριτική. Κρίνεται το αποτέλεσμα της τέχνης και όχι η πηγή έμπνευσής της. Αν δεν μ’ αρέσει π.χ. το «12 χρόνια σκλάβος», δεν σημαίνει ότι είμαι υπέρ της δουλείας. Αν δεν μ’ αρέσει ο «Τιτανικός», δεν σημαίνει ότι χαίρομαι που πνίγηκε τόσος κόσμος και έγινε γρανίτα ο Jack! Έτσι κι εδώ, αν δεν μ’ αρέσει η ταινία, δεν σημαίνει ότι αδιαφορώ για αυτούς που έχασαν τη ζωή τους !

 

Για να μην είμαι όμως μονόπλευρη, θα πω και τα λίγα καλά που είχε αυτή η ταινία.

 

Αν πρέπει να μιλήσουμε για τις ερμηνείες των ηθοποιών, τότε θα εστιάσω σ’ αυτή του Miles Teller και της Jennifer Connelly. Ο Teller βρίσκεται στην ακμή της καριέρας του με τους ρόλους να πέφτουν βροχή, και όχι άδικα. Πρόκειται για έναν ηθοποιό με ευρεία γκάμα συναισθημάτων και δυνατοτήτων, και αυτό το έδειχνε κάθε φορά που τον έπιανε ο φακός. Όσο για την Connelly, για μένα είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, και για ακόμη μια φορά παρέσυρε το κοινό με τη μοναδικά έντονη και ρεαλιστική ερμηνεία της.

 

Η μουσική της ταινίας είναι εξίσου καλή, με επιλογές πολλών γνωστών κομματιών, με κοινό χαρακτηριστικό το άκουσμα της ηλεκτρικής κιθάρας που συνόδευε όλες τις επικίνδυνες σκηνές δράσης. Αποκορύφωμα αυτής, το τραγούδι των Metallica «Jump in the fire» που μας έκανε να χτυπιόμαστε στα καθίσματά μας.

 

Δυστυχώς, όμως, απογοητεύτηκα πολύ απ΄ αυτή την ταινία. Το καλό cast της δεν ήταν αρκετό από μόνο του για να μπαλώσει το τρύπιο σενάριο και την αδιάφορη σκηνοθεσία. Ένα απ’ τα δύο πάντως ισχύει: ή εγώ είμαι πολύ απαιτητική ή πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι και η πιο συγκινητική ιστορία, αν δοθεί πρόχειρα, αφήνει μια γεύση μετριότητας στο στόμα.

 

Βαθμολογία: 2/5

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.