Από το «πραξικόπημα» στην επιθετική υπεράσπιση του «ηγέτη»

 Τα Γιάννενα είχαν την «τύχη» να αποτελέσουν την «αναπτυξιακή πρωτεύουσα» της χώρας τις προηγούμενες μέρες, μιας και φιλοξένησαν στο ξενοδοχείο Du Lac το Αναπτυξιακό Συνέδριο για την Ήπειρο (το 5ο από τα 13 που θα διοργανωθούν πανελλαδικά από το Υπουργείο Οικονομίας & Ανάπτυξης). Ήδη το Μπακίρι φιλοξένησε μέχρι σήμερα άρθρα του Γιώργου Τσαντίκου, του Δημήτρη Αργυρού και του Χάρη Καλαμπόκη που αφορούσαν τόσο το τι έγινε μέσα στις αίθουσες του Du Lac όσο και το τι έγινε στην πορεία που διοργανώθηκε από σωματεία και οργανώσεις το απόγευμα της Τρίτης 24/10, ξεκινώντας από το Εργατικό Κέντρο και φτάνοντας σχεδόν μέχρι το Du Lac. Αυτό που δεν ειπώθηκε μέχρι τώρα και με το οποίο σκοπεύω να καταπιαστώ στο παρόν άρθρο είναι το τι έγινε στα περιθώρια, πλευρικά της πορείας.

 

Θεώρησα τον εαυτό μου, ενδεχομένως, υπερβολικό όταν διαπίστωσα πως «Συριζαίοι», βρίσκονται ακροβολισμένοι στα πεζοδρόμια της οδού Αβέρωφ εναλλάξ με «ασφαλίτες» και αστυνομικούς, και ειδικά όταν διέκρινα κάποιο περιφρονητικό γέλιο από μέρους τους προς εμάς, καθώς κατευθυνόμασταν προς το σημείο της συγκέντρωσης. Γυρίζοντας από την πορεία και βλέποντας πως και άλλοι συμμετέχοντες στην πορεία είχαν παρατηρήσει το ίδιο μέσω των προφίλ τους στο Facebook, κατάλαβα πως μάλλον δεν ήμουν και τόσο αδικαιολόγητα καχύποπτος.

 

Δε θέλω να κρύψω, σε αυτό το σημείο, πως εξεπλάγην από την παραπάνω διαπίστωση. Και αυτό δεν το λέω υπό την έννοια ότι τρέφω κάποια εκτίμηση προς κάποιον ή κάποια που έχει επιλέξει να βρίσκεται ακόμα και σήμερα στο πολιτικό μόρφωμα που τολμά ακόμα να φέρει το όνομα «Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς». Εξεπλάγην γιατί, είτε το γεγονός αυτό αποτελεί πανελλαδική πρωτοτυπία είτε (αν)επίσημη κομματική γραμμή, δεν παύει να αποτελεί μια ποιοτική τομή στο ρόλο των μελών του ΣΥΡΙΖΑ και των απανταχού θαυμαστών του Αλέξη Τσίπρα όσον αφορά την υποστήριξη της παρούσας κυβέρνησης.

 

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, έχω την εντύπωση πως ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ διαβαίνει το Ρουβίκωνα, περνώντας από την παθητική υπεράσπιση του «πραξικοπήματος» των Βρυξελών στις 13 Ιουλίου 2015 στην αναιμική συμμετοχή σε λαϊκές κινητοποιήσεις, την αποχή από αυτές ή τη συμμετοχή με την συνοδεία αστυνομίας, και φτάνει στο συγκεκριμένο περιστατικό στην ευθεία καταγγελία τους και την ανάληψη του ρόλου του χαφιέ. Δε θέλω σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ότι αποδίδω το χαρακτηρισμό «χαφιές» ελαφρά τη καρδία ή γενικόλογα: αυτός παίρνει απολύτως υλική υπόσταση αν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για ανθρώπους που έχουν αποτελέσει στο παρελθόν κομμάτι των κινημάτων της πόλης μας και άρα γνωρίζουν «πρόσωπα και καταστάσεις», στοιχεία που θα μπορούσαν να είναι κάθε άλλο παρά αδιάφορα για τις τοπικές δυνάμεις καταστολής και τις λοιπές αστυνομικές αρχές, τις οποίες βρήκαμε κάποια μέτρα πριν από το Du Lac να μας έχουν φράξει το δρόμο και με τους φάρους από τις κλούβες τους να θριαμβεύουν μέσα στο ψιλόβροχο.

 

Ξεπερνώντας τον πρωτογενή εξοργισμό που προκαλεί η συνειδητοποίηση των παραπάνω, νομίζω πως η κατάσταση μας επιτρέπει να βγάλουμε και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα:

 

· Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γαντζωμένος γερά στο άρμα της εξουσίας και θα χρησιμοποιήσει τα χυδαιότερα των μέσων που διαθέτει για παραμείνει εκεί: κοινώς, «το βαρέλι δεν έχει πάτο». Άρα, δεν υπάρχει λόγος και δεν πρέπει να αναφερόμαστε, σε καμία περίπτωση, σε αυτόν ως Αριστερά με οποιονδήποτε αστερίσκο ή παραδοχή, ούτε να τρέφουμε αυταπάτες ότι η παραμονή του στην εξουσία εγγυάται σημαντικές κατακτήσεις για τους πληττόμενους της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα αν μιλάμε για το συνολικό πλαίσιο. Κάθε άλλο, το αριστερό του προσωπείο επιτρέπει να εφαρμόζει τις αντιδραστικότερες των πολιτικών των τελευταίων χρόνων.

 

· Η πολιτική υποστήριξη στο πρόσωπο, συγκεκριμένα, του «ηγέτη» Αλέξη Τσίπρα αποτελεί υπαρκτή συμπεριφορά και εκφράζεται σε πολλές περιπτώσεις με μεταφυσικούς όρους «λατρείας». Εξ ου προκύπτει και η επιθετική «ενσώματη υπεράσπιση» του στην παραπάνω περίπτωση από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ.

 

· Η «λαϊκή βάση» που απομένει στο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιστά προσηλωμένη στις υποδείξεις της ηγεσίας του και βαθιά πεπεισμένη για την αναγκαιότητα της συντηρητικής στροφής του. Βάσει αυτού, η ελπίδα –πόσο μάλλον η επιδίωξη- των αριστερών ανθρώπων να «απαγγιστρώσουν» μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από αυτόν αποτελεί μεγάλο πολιτικό λάθος.

 

Σ’ αυτές τις μεταμοντέρνες μέρες, όπου οι χαφιέδες του σήμερα «τιμούν» σε έξαλλη διάθεση επίδειξης τα θύματα των χαφιέδων μια άλλης εποχής, τους ανθρώπους που εξορίστηκαν στη Μακρόνησο, συσκοτίζοντας την κοινωνική πόλωση, να βρούμε τον τρόπο να κάνουμε ορατές σ’ όλους και όλες τις πραγματικές διαχωριστικές της κοινωνίας μας: αυτές που χωρίζουν τους χαμένους και τους κερδισμένους κάθε είδους καταπίεσης. Και να μην επιδείξουμε ποτέ ρεβανσισμό στους χαφιέδες. Η ευτυχία ας είναι η εκδίκησή μας.

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.