"Κι εγώ τσακώνομαι στο γκισέ με τον κύριο Τάδε..."

 "Έλα, ετοιμάζουμε ένα site και θα έχουμε στήλη με τίτλο Ιστορίες Εργασιακής Τρέλας, θες να το αναλάβεις;" Σου λέει, τρελός είναι, δουλειά έχει, όσο να πεις το κατέχει το αντικείμενο. Να συστηθώ όμως πρώτα: Ονομάζομαι Μάκης και είμαι τραπεζικός υπάλληλος. “Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή”, θα μου πείτε. Και φυσικά θα έχετε άδικο.

 

Γιατί όπως γνωρίζουμε η εργασία, στη μορφή που την ξέρουμε τουλάχιστον, σε λίγες δεκαετίες θα αποτελεί παρελθόν. Μην κοιτάτε που ακόμα διαδηλώνουμε (;) για το οχτάωρο και για την ασφάλιση λες κι έχουμε 1860, κανονικά με τα δεδομένα της εποχής μας θα ‘πρεπε να δουλεύουμε κάνα δίωρο τη μέρα το πολύ. Ναι, αν νιώθεις λίγο μαλάκας/μαλάκω όταν το σκέφτεσαι, καλά το πας, τζόιν δε κλάμπ.

 

Φαντάζομαι καμιά φορά τα εγγόνια μου να με ρωτάνε “δηλαδή εσύ παππού ξυπνούσες κάθε μέρα από τις εφτά και καθόσουνα εκεί μέχρι τις τέσσερις; Και παραπάνω;” και θα με κοιτάνε με ένα βλέμμα οίκτου και αηδίας.

 

Και θα ντρέπομαι να τους πω ότι εγώ είμαι κι από τους τυχερούς. Γιατί καλά να σε εκμεταλλεύονται και να σε ξεζουμίζουν και να σε απειλούνε κι από πάνω. Φαντάζεσαι να μη σε εκμεταλλεύονται, να μη σε ξεζουμίζουν και να μη σε απειλούνε κι από πάνω; Απαπα, ντροπή. Είσαι άνεργος και βάρος στην κοινωνία. Όλοι σε κοιτάζουν με μισό μάτι.

 

Αλλά μην ανησυχείς. Και αυτόν που εργάζεται και πληρώνεται καλά, με μισό μάτι τον κοιτάζουν επειδή είναι βολεμένος. Κι αυτόν που εργάζεται λίγες ώρες το ίδιο γιατί είναι, λέει, τεμπέλης. Κι αυτόν που εργάζεται υπερωρίες ναι ρε κι αυτόν με μισό μάτι τον κοιτάζουν γιατί κλέβει τη δουλειά από άλλους. Γενικότερα, πρέπει να βρούμε όλοι έναν καλό οφθαλμίατρο να μας γράψει τίποτα σταγόνες μπας κι ανοίξουν αυτά τα γαμημένα τα ματάκια μας και δούμε τον κόσμο λίγο καλύτερα.

 

Κι έτσι, όπως έλεγε ένας φίλος πριν τον κλείσουν στο ίδρυμα, η ανθρωπότητα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο ανώτατο και ταυτόχρονα στο κατώτατο σημείο της. Τόση γνώση συσσωρευμένη και τόση αμορφωσιά διάχυτη. Τόσος πλούτος μαζεμένος και τόση φτώχεια παντού. Τόσα φάρμακα συσκευασμένα και τόσοι άρρωστοι πεταμένοι. Μαζί, στον ίδιο πλανήτη. Δίπλα δίπλα.

 

Και την ώρα που κάπου στον κόσμο, με το πάτημα ενός κουμπιού, ένας τεράστιος τρισδιάστατος εκτυπωτής χτίζει μέσα σε τρεις ώρες μια ολόκληρη μονοκατοικία, εγώ τσακώνομαι στο γκισέ με τον κύριο Τάδε γιατί, λέει, η προμήθεια στον ΕΝΦΙΑ είναι αντισυνταγματική.

 

ΓΙΑΤΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΝΦΙΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;;

 

Κι έτσι, ξεκινάμε τη νέα μας στήλη για τα εργασιακά παράλογα στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού. Θα ‘χουμε μπόλικο υλικό και σίγουρα μπόλικο γέλιο. Γιατί σ’ αυτή την τόσο μικρή ζωή, τρέλα είναι η ίδια η εργασία.

 

Please reload

Πρόσφατα άρθρα
Please reload

Αναζήτηση

Ακολούθα μας

  • Facebook Social Icon

Copyright © 2018 bakiri.website. All rights reserved.